Πού παίζονται οι ελληνικές ταινίες;

Κάθε φορά που υποδέχομαι τους καινούργιους φοιτητές μου, τους ρωτάω για τις αγαπημένες τους ταινίες. Από τον ξένο κινηματογράφο μού αραδιάζουν αμέτρητες. Οταν όμως φτάνουν στον ελληνικό, το βλέμμα παγώνει. «Δεν βλέπω ελληνικό σινεμά»! Κάθε φορά, πριν αρχίσω να εκνευρίζομαι, προσπαθώ να καταλάβω γιατί. Ενας φοιτητής τελευταία με έκανε να το ξανασκεφτώ. «Πού μπορώ να δω ελληνικές ταινίες, εννοώ όχι αυτές που δείχνει η τηλεόραση, αλλά πιο σύγχρονες;».

Αλήθεια, πού μπορεί να δει κανείς όχι μόνο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, αλλά απλά ελληνικό κινηματογράφο των τελευταίων… 40-50 χρόνων;

Στην τηλεόραση; Μα, όλα τα ιδιωτικά κανάλια, που μονοπωλούν τις θεαματικότητες, έχουν καθηλωθεί στις ταινίες των δεκαετιών του ’50 και του ’60 – και σ’ αυτές επιλεκτικά, γιατί από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο δεν είδα να παίζουν ούτε τη «Στέλλα» ούτε τον «Δράκο». Μήπως στις αίθουσες; Οσες τυχερές βρίσκουν διανομή, είναι συνήθως για μια βδομάδα σε έναν-δυο κινηματογράφους. Ελάχιστες κυκλοφορούν σε βίντεο. Και στο ίντερνετ, όσες προβάλλονται, είναι συνήθως χωρίς δικαιώματα, στην ποιότητα που αποφασίζουν οι σύγχρονοι «Ρομπέν των Κλεφτών» του διαδικτύου! Υπάρχουν λύσεις.

Πριν απ’ όλα, να γίνει γνωστό ότι το ελληνικό σινεμά… δεν σταμάτησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, σύμφωνα με την ελληνική ιδιωτική TV! Γιατί υπάρχει κι ένας άλλος ελληνικός κινηματογράφος, που έχει να επιδείξει πολλές και αξιόλογες ταινίες τα τελευταία 45 χρόνια μέχρι σήμερα! Να οργανωθούν αφιερώματα σ’ αυτόν τον ελληνικό κινηματογράφο, σε σκηνοθέτες, ταινίες, είδη, θεματικές (κι έτσι θα έπρεπε να προβάλλει τις ταινίες αυτές η ΕΡΤ – η μόνη που τις προβάλλει!). Να συνδυαστούν με άλλες παράλληλες εκδηλώσεις (μουσικές, εικαστικές κ.ά.).

Χωρίς προκαταλήψεις και αποκλεισμούς, με πνεύμα ανεξάρτητο, δημιουργικό και προπάντων ελκυστικό! Μα ποιος θα πάει να δει τις ταινίες; θα αντιτάξουν μερικοί. Πέρσι, το πείραμα ενός Σωματείου (των παραγωγών-σκηνοθετών) για ένα αφιέρωμα στον νεότερο ελληνικό κινηματογράφο έδωσε μιαν απάντηση. Εκανε… μόδα ένα ελληνικό σινεμά καθόλου εύκολο και γέμισε σε κάθε προβολή την αίθουσα. Ηταν ένα κοινό μικρό αλλά ψαγμένο, όλων των ηλικιών, που ενδιαφέρεται να γνωρίσει αυτό το διαφορετικό ελληνικό σινεμά. Και… πού θα γίνουν όλα αυτά; θα ρωτήσουν κάποιοι άλλοι. Για αρχή, αρκεί έστω και μία αίθουσα! Μικρή, σύγχρονη, καλαίσθητη, με φουαγέ για τις παράλληλες εκδηλώσεις.

Μπορεί να είναι η μικρή αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος; (Το γαλλικό σινεμά, όλων των κατηγοριών, το έμαθα από τη Γαλλική Ταινιοθήκη!) Μια αίθουσα που θα νοικιάσει το Κέντρο Κινηματογράφου; Μια οποιαδήποτε αίθουσα ιδιώτη, ακόμα και μια αίθουσα στα multiplex; (Δεν θα είχε λιγότερους θεατές από όσους βλέπουν την ίδια ξένη ταινία… σε 3 και 5 αίθουσες, πολλές φορές μισοάδειες).

Θυμάμαι τα λόγια του ιδιοκτήτη ενός θρυλικού κινηματογράφου τη δεκαετία του ’70 στην Αμερική που πρόβαλλε αποκλειστικά ταινίες που δεν είχαν πρόσβαση πουθενά αλλού. (Εκεί είχε φιλοξενηθεί και η πρώτη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς «Eraserhead» που την είχαν απορρίψει οι πάντες!) «Μη βιάζεστε. Στην αρχή θα έρθουν 5, 10. Υστερα θα γίνουν 50, 100. Το κοινό υπάρχει, αλλά πρέπει να πληροφορηθεί, να διαμορφωθεί». Προσυπογράφω με όλη μου την καρδιά.

*σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA MA, New York College, Athens