«Ποδήλατο θαλάσσης»

Ο ήλιος ακτινοβολεί στη γεμάτη γύρη ατμόσφαιρα, ανάμεσα από τα φύλλα των μεγάλων δέντρων που γέρνουν στον δρόμο μπροστά τους, ώσπου τελικά τα δέντρα υποχωρούν και αποκαλύπτεται η θάλασσα απρόσμενα. Εχει κόσμο η παραλία. Απογοητεύεται. Πού να βγω τώρα μέσα σε τόσο κόσμο; Κοιτάει ανέκφραστη έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

Κοιτάζει και τον οδηγό δίπλα της που περιμένει, δεν την πιέζει. Πάμε πιο κει, του λέει. Αφήνουν το αυτοκίνητο στη μία άκρη της παραλίας πίσω από ένα μπαράκι στην παραλία. Δεν έχουν μαζί τους τα πράγματα του μπάνιου. Φορούν τα μαγιό, κάτω από τα ρούχα. Το να κουβαλάς τα πράγματα του μπάνιου σημαίνει πως ξέρεις ότι υπάρχει μια πιθανότητα να κάνεις μπάνιο. Δεν ήθελε να σκέφτεται άλλο τη λέξη «πιθανότητα ή ποσοστό πιθανοτήτων».

Κατέβηκαν από το αυτοκίνητο κι έκατσαν σ’ ένα τραπεζάκι στην αμμουδιά. Τα πολλά πιτσιρίκια ήταν από την άλλη πλευρά της παραλίας, κοντά στα φουσκωτά και στα ποδήλατα θαλάσσης. Αν θα ζήλευε κάτι ίσως να ήταν μια βόλτα μ’ ένα τέτοιο ποδήλατο. Να προχωρήσει λίγο μέσα στο σώμα της θάλασσας δίχως όμως να βραχεί. Θέλεις; Της λέει.

Μπα, όχι. Ξέρεις τι θέλω; Ενα τσιγάρο. Εκείνος της λέει αμέσως όχι κι εκείνη πιάνει ασυναίσθητα το κεφάλι της που είναι τυλιγμένο με ένα πολύχρωμο μαντίλι. Αν οι γυναίκες της πόλης δεν ήταν τόσο υποταγμένες στους κώδικες της μόδας, θα φορούσαν συχνότερα στα μαλλιά τους μαντίλια. Γίνονται όμορφες, εξωτικές και αυτομάτως ενδιαφέρουσες. Δίνουν το σήμα στους άνδρες πως μέσα σ’ αυτό το μαντίλι εμπεριέχεται όλη τους η γοητεία και η φαντασία.

Το γκαρσόνι έρχεται και εκείνη θέλει ούζο. Δεν κάνει, λέει εκείνος, αλλά ενδίδει. Αντε καλά, πόσο θα πειράξει ένα ουζάκι; Στο βάθος του ορίζοντα, στην πιο ψηλή γραμμή της θάλασσας ένα μεγάλο πλοίο πηγαίνει προς τον νότο. Είναι σαν τα πλοία που ζωγραφίζουν τα παιδιά στο νηπιαγωγείο.

Ανάλαφρο, μ’ έναν χρυσό ήλιο από πάνω του. Θυμήσου, του λέει «Από την Φαντασίαν έως εις το Χαρτί. Είναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. Η απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε διά τα πλοία τα οποία επιχειρούν».

Θυμάμαι, της λέει, περίμενε. Εκείνη πίνει ουζάκι δροσερό της Μυτιλήνης και σκέφτεται πως θέλει να κάνει πολλά ταξίδια ακόμα με πλοία, με αεροπλάνα, με τρένα. Σε λίγο ακούει τη φωνή του και γυρίζει. Την πλησιάζει ένα κόκκινο ποδήλατο θαλάσσης κι εκείνος της λέει έλα ανέβα. Ανεβαίνει, διασχίζουν αργά τα νερά προς την κορυφογραμμή της θάλασσας.

Καθώς απομακρύνονται, αν προσέξεις καλύτερα, θα δεις ένα μικρό σημάδι καπνού να ξεκινά από το χέρι της και να ανεβαίνει πάνω από το πολύχρωμο μαντίλι που σκεπάζει το κεφάλι της. Να, κάπως έτσι μικραίνει η απόσταση από τη φαντασία και το χαρτί στην αληθινή ζωή.