Δικαιώματα και ευθύνες

Να το, πάλι, το άρωμα των εκλογών. Αρχισε να μας χαϊδεύει τη μύτη. Ετσι και μυρίσουμε εκλογές, μια αναστάτωση μας πιάνει όλους και όλες. Βέβαια, είναι η μεγάλη γιορτή της Δημοκρατίας αυτή η μέρα. Μετά τη γιορτή, όμως, τι γίνεται; Για να γίνω σαφέστερος, να υπενθυμίσω ότι οι εκλογές είναι το μεγάλο δικαίωμα του πολιτεύματός μας και ταυτόχρονα η μεγάλη μας ευθύνη. Δεν ψηφίζω και καθαρίζω. Ψηφίζω και παραμένω ανήσυχος (όχι ταραχοποιός!). Ετσι μόνο αποδεικνύω ότι σέβομαι το πολίτευμα, αλλιώς το εκμεταλλεύομαι. Προανέφερα την ευθύνη.

Η λέξη είναι αρχαία και η σημασία της μεγάλη στην αθηναϊκή άμεση δημοκρατία που τόσο αγαπούμε, αλλά παντελώς αγνοούμε. Στις δημοκρατίες, ο λαός έχει δικαιώματα και ευθύνες. Αργά ή γρήγορα, εκλογές θα γίνουν, καλό θα ήταν να συμμαζέψουμε όλοι το μυαλό μας και να δούμε το μεγάλο κάδρο.

Σ’ έναν πλανήτη που δοκιμάζεται από πολέμους, δικτατορίες, μεταναστευτικά ρεύματα, αλλαγές συνόρων, φονταμενταλισμό, ηγέτες με ύφος Βοναπάρτη, χωρίς βέβαια τα προσόντα του, και χίλια δυο άλλα, η μικρή μας χώρα με το μεγάλο όνομα, που τη βαραίνει, είναι καταδικασμένη να «συνυπάρξει».

Τα πείσματα που δείχνουν ότι είμαστε ακόμα ανήλικοι, τα πολιτικάντικα παιχνίδια, οι πολώσεις κάθε είδους που ευδοκιμούν εύκολα στον τόπο μας και όλα αυτά που μας ταλανίζουν από το 1821 μέχρι σήμερα, πρέπει να τα αποδεχτούμε πρώτα σαν λάθη μας και ύστερα να υψώσουμε το βλέμμα μας στον ορίζοντα. Ξαναγεννημένοι.

Ο πατριωτισμός όλων θεωρείται δεδομένος, πλην ελαχίστων αρρωστημένων εξαιρέσεων. Ας σκεφτούμε τι επιλέγουμε, ποιους επιλέγουμε από τον κομματικό σχηματισμό της προτίμησής μας και ας πορευτούμε συνθετικά. Ετσι μόνο θα υπερασπιστούμε την πατρίδα, τον τρόπο που αποφασίσαμε να ζούμε, την περιβόητη ταυτότητά μας και ταυτόχρονα θα είμαστε πολίτες του κόσμου.

Ο Ανδρέας Κάλβος έγραφε «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Και τα δύο μαζί! Και ο Αλμπέρ Καμί, στον λόγο του, όταν παρέλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας σημείωνε: «Η ελευθερία δεν είναι φτιαγμένη από προνόμια, είναι κυρίως φτιαγμένη από χρέος». Εχουμε, λοιπόν, τουλάχιστον ένα χρέος οι σημερινοί. Γι’ αυτούς που θα έρθουν.