Μνήμη Μπάυρον, 19/4/1824
Τα νησιά της Ελλάδας, τα νησιά της Ελλάδας,
Οπου τραγούδησε κι αγάπησε η φλεγόμενη Σαπφώ
Και άνθησαν τα έργα ειρήνης και πολέμου
Οπου αναδύθηκε η Δήλος και ο Φοίβος βλάστησε
Αιώνιο θέρος ακόμα τα χρυσώνει
Μα όλα εκτός από τον Φοίβο έχουν δύσει.
Τα βουνά κοιτούν κατά τον Μαραθώνα
Κι ο Μαραθώνας κοιτά κατά την θάλασσα
Ρέμβαζα εκεί μια ώρα και σκεφτόμουνα
Πως η Ελλάδα μπορούσε ακόμα να είναι ελεύθερη
Γιατί πατώντας πάνω στον τάφο των Περσών
Δεν το δεχόμουν πως μπορεί να ζήσω σκλάβος.
«The isles of Greece».
Και τώρα που τα πράγματα αγρίεψαν τι τα θέλουμε τα ποιήματα; Τώρα που οι τραπεζίτες γράφουν το μαύρο έπος των δανείων και των μνημονίων, τώρα που οι μαυροντυμένοι ατιμάζουν πάλι τα δέντρα με τις καινούργιες θηλιές, τι θέλουν και επιστρέφουν και μας κουράζουν οι ποιητές;
Κι όμως αυτοί επιστρέφουν. Γλιστρούν μέσα στη νύχτα. Λαθρομετανάστες των ονείρων μας. Καταζητούμενοι από κάθε ύποπτη εξουσία. Εξόριστοι που γυρνούν για να ταράξουν κάθε βεβαιότητα που λιμνάζει και σήπεται.
Και αυτό γιατί οι ποιητές είναι αυτοί που πιάνουν στον αέρα την απειλή ενώ ακόμα μοιάζει μακριά. Είναι αυτοί που οσμίζονται τη δυσωδία κάτω από τα πληρωμένα θυμιάματα. Είναι αυτοί που δεν ρωτάνε αν αυτός που χάθηκε είναι δικός ή ξένος. Είναι αυτοί που βάζουν το νυστέρι εκεί όπου πυορροεί η συνείδηση.
Γι’ αυτό τους θέλουμε ένδοξους, εξόριστους στη σήψη των μαυσωλείων, θαμμένους στη σκόνη του χρόνου.
Ομως οι ποιητές είναι επίμονοι. Περπατούν στο πλευρό μας αθέατοι. Κάποτε μας μιλάνε.
Ο κόσμος στον δρόμο παραξενεύεται. Γιατί μας βλέπει να γυρνάμε, να απαντάμε στους αόρατους συνοδοιπόρους μας, άλλοτε θυμωμένοι, άλλοτε δακρυσμένοι, άλλοτε πάλι γελώντας με κάποιο αστείο που εκείνοι δεν ακούν.
Και τότε λένε: Πάει αυτός τρελάθηκε! Που όμως μπορεί και να σημαίνει, αυτός επιτέλους κατάλαβε. Γιατί η ποίηση είναι για τα δύσκολα.
Ξυπνάμε, πίνουμε τον καφέ μας, καλημεριζόμαστε ευπροσήγοροι είτε πάλι προσπερνάμε αγενείς, σαν το κακό να μην έχει γίνει, σαν ο τελευταίος να έκανε το άλμα στο μαύρο, όχι εδώ, στον κόσμο μας, αλλά σε κάποια ταινία, μπορούμε να αλλάξουμε κανάλι και να εξορίσουμε το πένθος.
Ομως ο ποιητής είναι εδώ, κοντά μας, σκαλώνουμε στους στίχους του, τα λόγια του μας εμπλέκουν, μας παγιδεύουν, μας λένε όχι, αυτός και ο άλλος, και ο τρίτος που έπεσε, χάθηκε, μάτωσε, είσαι εσύ.
Αυτός ο κόσμος της δυσκολίας είναι ο κόσμος μας. Δες τον, δέξου τον κίνδυνο, πάλεψε.
