Αέρα! Αέρα!

Αργήσαμε αλλά το κάναμε. Οχι. Λάθος. Το κάναμε αν και αργήσαμε. Πολύ.

Μιλάω για τη ΔΕΗ που -επιτέλους!- την προσφέρουμε ή την ξεπουλάμε για να πάει μπροστά η οικονομία μας, να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη, να βγούμε στις αγορές και να απομειώσουμε, ή κάτι τέτοιο σχετικό, το χρέος.

Για την καθυστέρηση φταίνε πολλοί. Πρώτον, η αντιπολίτευση, διότι φταίει για την καμένη γη που μας άφησε και γενικώς για όλα.

Δεύτερον, κάτι αγνώμονες δικοί μας, που κάνουν για το θεαθήναι ότι διαφωνούν και κινδυνεύουμε να φάμε κανένα ακόμα γκολ στις καθυστερήσεις, όπως προχθές με το Βέλγιο (όπου όμως αυτός ο μαυριδερός ο Μήτρογλου είχε ήδη φερθεί αντιευρωπαϊκά με την γκολάρα του εκεί κάπου στο εξήντα).

Αυτά όμως ξεχνιούνται. Οι διαφωνούντες θα σκούξουν και θα ψηφίσουν.

Και οι συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ θα φωνάξουν και μετά θα πάρουν ένα ξεγυρισμένο απολυτήριο και θα πάνε στο καλό τους.

Αλλο είναι το ζήτημα. Η ΔΕΗ δεν φτάνει. Οπως δεν έχουν φτάσει η Φραπόρτ, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, η προίκα του ΤΑΙΠΕΔ και του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Ωραία. Θα μου πείτε, μας μένει να δώσουμε -και γρήγορα- το νερό.

Καταλαβαίνετε τι θα είναι αντί για αυτό το μπανάλ νερό της ΕΥΔΑΠ να πίνετε νερό που να ανήκει σε ευρωπαϊκή εταιρεία.

Και μόνο με την ιδέα θα νιώθετε μια εντελώς άλλη γεύση. «Εβιάν». «Βιτέλ». «Σαν Πελεγκρίνο» και βάλε. Τέτοια μεγαλεία.

Που να αξίζει η κάθε γουλιά χρυσάφι, από γεύση εννοούμε πάντοτε.

Εκτός κι αν μας πιάσουν οι τσιγκουνιές και το δώσουμε σε τίποτε παλιορώσους και αντί για γεύση Εβιάν ξεπέσουμε σε γεύση Βόλγα.

Αλλά όλα αυτά και πάλι δεν φτάνουν. Το βασικό προς πώληση είναι άλλο. Ο αέρας.

Σας ρωτώ, έχετε σκεφτεί ποτέ πόσα εκατομμύρια κυβικά αέρα έχει προς αξιοποίηση η χώρα μας;

Αν απορείτε πώς θα γίνει αυτό, σας πληροφορώ ότι το έχω. Το σχέδιο εννοούμε.

Η αλήθεια είναι ότι το έκανα λίγο κόπι πέιστ από μια ταινία.

Ιδού η πλοκή: σε μια χώρα με μολυσμένο αέρα οι κάτοικοι έχουν καταφύγει για να σωθούν κάτω από έναν τεράστιο γυάλινο θόλο.

Αέρα μπορούν να πάρουν μόνο με μποτίλιες από μηχανήματα που φιλτράρουν τον μολυσμένο αέρα και τον κάνουν καθαρό. Σχεδόν.

Προσέξτε πόσο μας πάει αυτό το μοντέλο. Μπορεί ο αέρας μας να μην είναι ακόμα αρκετά μολυσμένος, αλλά έτσι κι αλλιώς τόσο πολύ που έχουμε δεν τον χρειαζόμαστε.

Ασε που μπορεί να φυσάει και να κρυολογήσουμε. Θα πουλήσουμε, λοιπόν, στην EUROAIR το δικαίωμα εκμετάλλευσής του και αυτή θα μας τον ξαναπουλά μποτίλια μποτίλια.

Και μην ακούσω κάτι περί αέρος κοπανιστού. Τέτοια λέτε και καταβαραθρώνεται η οικονομία μας.