Διαβάζοντας για τις νέες παρεμβάσεις που εξαγγέλλονται για να αλλάξουν και πάλι την Αθήνα, σκέφτομαι πόσες φορές αυτή η πόλη έχει υποστεί τα μεγαλόπνοα σχέδια της εκάστοτε κυβέρνησης. Αν ήταν να τις μετρήσω, θα έπρεπε να ταξιδέψω πολλές δεκαετίες πριν. Οι περιπέτειες της πλατείας Ομονοίας είναι ένα καλό παράδειγμα:
Σκέφτομαι με μελαγχολία τους φοίνικες που τη στόλιζαν κάποτε και που ξεριζώθηκαν.
Στο όνομα του εκσυγχρονισμού, του εκδυτικισμού, ή όποιο άλλο. Και συγκρίνω τα βασιλικά εκείνα δέντρα με τη χωρίς χαρακτήρα βλάστηση που σήμερα προσπαθεί ματαίως να καλύψει την ασκήμια της πλατείας.
Που η τελευταία της ανάπλαση χρονολογείται το 2004.
Ας θυμηθούμε συνολικότερα τους Ολυμπιακούς του 2004. Με τα ολυμπιακά ακίνητα να ρημάζουν σήμερα ή να αναζητούν με αμηχανία νέες χρήσεις.
Στοίχισαν περίπου 8,5 δισ., σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου, φορτώνοντας την πόλη με τόνους μπετόν, ενώ θα μπορούσε να ήταν και λυόμενες, π.χ., εγκαταστάσεις, όπως στην Αγγλία, που θα χρησιμοποιούνταν εκ των υστέρων πιο εύκολα για άλλους σκοπούς.
Ποιοι εκπόνησαν και ποιοι ενέκριναν τα σχέδια αυτά;
Πόσο μέτρησε η ελαφρότητα και πόσο το συμφέρον;
Η αναλογία με την εκπαίδευση είναι αποκαλυπτική. Εδώ οι μεγαλόπνοες αλλαγές ακούν στο όνομα της εκάστοτε μεταρρύθμισης.
Που κάθε φορά εξαγγέλλονται βασισμένες στη λέξη-φετίχ του εκσυγχρονισμού και κάθε φορά υποσκάπτουν τις δυνατότητες της Ελλάδας για μια δυναμική παρουσία στον σύγχρονο κόσμο, διότι με έναν θαυμαστό τρόπο καταφέρνουν να ναρκοθετούν τόσο τη μνήμη μας όσο και τις προοπτικές μας.
Αν μείνουμε στον κόσμο της εκπαίδευσης, αυτό που κατόρθωσαν είναι να απελπίσουν και να εξαγριώσουν όλο και πιο πολύ γενιές ολόκληρες παιδιών και, με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, να καταστήσουν όλο και πιο προβληματική τη σχέση του μαθητή με τον δάσκαλο και το μάθημα.
Οι τυφλές, ψυχαναγκαστικές αλλαγές στην εκπαίδευση λειτουργούν καταστροφικά στο πεδίο του χρόνου, είτε πρόκειται για το παρελθόν είτε για το παρόν και το μέλλον.
Οι αντίστοιχες αλλαγές στη χωροταξία και την πολεοδομία λειτουργούν αναλόγως στο πεδίο του χώρου.
Αλλά και οι δύο ξεχνούν με σκανδαλώδη άνεση το δράμα που βιώνει ο τόπος μας.
Οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ασχολούνται λίγο, ή μάλλον καθόλου, με το τι θα ανυψώσει το ηθικό μιας κοινωνίας που τα παιδιά της λιποθυμούν από πείνα στα υπό διαρκή μεταρρύθμιση σχολεία μας.
Και οι αλλαγές στην πολύπαθη μορφή της πόλης υπολογίζουν πολύ λίγο, ή μάλλον καθόλου, τους άστεγους που γεμίζουν τους δρόμους, τους αυτόχειρες που θάβονται στο υποσυνείδητό μας και όλους εμάς για τους οποίους ο βίος έγινε αβίωτος.
