Αγαπητέ μου Δημήτρη,
Εμαθα με χαρά ότι εργάζεσαι και πάλι στα είκοσι οχτώ σου. Και ότι θα παίρνεις κάτι σαν τριακόσια σαράντα ευρώ συν το ΙΚΑ. Τη δουλειά αυτήν την πήρες γιατί απολύθηκαν οι παλαιότεροι, για να μην έχουν δικαιώματα. Οπως συνέβη και με σένα στην προηγούμενη δουλειά σου.
Το ωράριό σου θα είναι φυσικά «ελαστικό». Θα δουλεύεις δηλαδή όταν θέλει και όσο θέλει το αφεντικό. Χάρηκα ωστόσο γιατί έτσι θα ξεχάσεις γρήγορα τα δύο χρόνια της ανεργίας που πέρασες από τη στιγμή που απολύθηκες. Οχι μόνο τη στέρηση, αλλά και την αίσθηση ότι είσαι περιττός.
Δεν ξέρω αν θα νιώσεις τώρα και συ προνομιούχο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που έχει μπει στον δρόμο της ανάκαμψης. Αλλά -ξέρω- η δουλειά -και η πλέον αλλοτριωμένη- είναι καλύτερη από την ανεργία. Κάποιοι βέβαια ίσως πουν κακόπιστα ότι μπορεί να μην κρατήσει παρά ώς τη μέρα που θα αγγίξεις και πάλι κάποιο ανεπίτρεπτο, διότι ασύμφορο, πλαφόν. Αλλά μην τους δίνεις σημασία. Αυτά είναι μετα-αλήθειες που διαδίδουν κακόβουλα άτομα για να σε ταράξουν.
Πρέπει να γνωρίζεις, Δημήτρη, ότι δεν είσαι ο μόνος που υποφέρει από μετα-αλήθειες. Ετσι συνέβη και με τον κύριο τάδε, διευθύνοντα σύμβουλο ή πρόεδρο κάποιου σπουδαίου θεσμού, που κατηγορήθηκε άδικα ότι κανόνισε μόνος του την προαγωγή του για να πάρει κάτι σαν διακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ εφάπαξ.
Ευτυχώς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κύριος δείνα, αγρυπνούσε. Εσπευσε λοιπόν να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ο κύριος τάδε θα πάρει μόνο κάτι σαν διακόσιες τόσες χιλιάδες και δεν αναβαθμίστηκε μόνος του. Τον αναβάθμισαν άλλοι. Ολα τα άλλα είναι ψέματα ή για την ακρίβεια μετα-αλήθειες.
Δεν πειράζει αν δεν καταλαβαίνεις ακριβώς τη λέξη, Δημήτρη. Ούτε εγώ την καταλάβαινα. Εμαθα όμως πως τουλάχιστον στην Αγγλία είναι η λέξη της χρονιάς και σημαίνει τις φήμες που βασίζονται στο συναίσθημα και όχι στα γεγονότα και κάνουν κακό σε καλούς ανθρώπους, όπως ας πούμε τη Χίλαρι Κλίντον και τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Με άλλα λόγια, παιδί μου, παρηγορήσου. Οποιος, όπως εσύ, ο κύριος τάδε και η Χίλαρι, υποφέρει από μετα-αλήθειες ανήκει στο κλαμπ των σημαντικών. Με διαβαθμίσεις εννοείται.
Στον εργασιακό μας μετα-μεσαίωνα όπου είμαστε όλοι ίσοι, κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Είναι οι καλούμενοι και μετα-βαρόνοι.
Οι ήρωες ενός εφιαλτικού κόμικς που μέσα σε μια κατεστραμμένη χώρα μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν και να παίρνουν ό,τι θέλουν. Σαν και σένα περίπου. Μόνο που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν προλαβαίνει να σε υποστηρίξει αν τυχόν σε αδικήσουν.
Πώς να το κάνουμε. Προηγούνται οι μετα-βαρόνοι.
