Στην ταινία «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει» (1963) η ντίβα του θεάτρου Μαίρη Αρώνη, ήτις ετίμησε με λιγοστές εμφανίσεις την οθόνη, καταφεύγει σε σαλέ της Πάρνηθας να πνίξει στο ποτό τον πόνο της για τον αδιέξοδο γεροντοέρωτα με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, αφότου τα βέλη του τζαναμπέτη φτερωτού θεού σημάδεψαν στο δοξαπατρί τα άσπονδα τέκνα τους κι έτσι, αντί για ευτυχισμένο ανδρόγυνο καταπώς ονειρεύονταν, καθίσταντο μοιραία αμήχανοι συμπέθεροι. Την υποδέχεται στο βουνό ο γκαρδιακός φίλος Βασίλης Αυλωνίτης από τα χέρια του οποίου αποσπά φιάλη ουίσκι που ρουφά σε θεριακλίδικες δόσεις, ώσπου να γίνει κουρούμπελο. Τα πλάνα του σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκου εστιάζουν φευγαλέα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, ζουμάροντας διαρκώς στη στάμπα της παράξενης μποτίλιας, ούτως ώστε η φίρμα VAT 69 να εντυπωθεί ανεξίτηλα στο ασυνείδητο των ανύποπτων θεατών.
Ιδιοφυής κατάσκοπος ο Θανάσης Βέγγος στο σπαρταριστό φιλμ «Θου Βου φαλακρός πράκτωρ – Επιχείρησις: Γης Μαδιάμ» (1969) εκδιώκει με το έτσι θέλω τον μπάρμαν παραλιακού κλαμπ και παίρνει τη θέση του, προφασιζόμενος λόγους εθνικής ασφαλείας. «Ξέρεις να χτυπάς κοκτέιλ;» απορεί εκείνος. «Ειδικότης μου» τον αποστομώνει ο αμίμητος κωμικός «μια ζωή χτυπιέμαι». Γεμίζει χωρίς χρονοτριβή το σέικερ με ό,τι βρίσκει μπρος του ανεβοκατεβάζοντάς το με τη γνωστή του ορμή, ενώ ολόγυρα νεαρά κορίτσια και αγόρια λικνίζονται με τα μαγιό σε έξαλλους ρυθμούς. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταραχώδους πλοκής η κάμερα αποτυπώνει πανομοιότυπα μπουκάλια VAT 69 που κατά σύμπτωση κοσμούν αφειδώς τα ράφια της μπάρας. Η εκκωφαντική έκρηξη που ακολουθεί σμπαραλιάζει τα πάντα. Διασώζονται όλως τυχαίως οι ως άνω φιάλες στον λογότυπο των οποίων γράφεται ο επίλογος της ξεκαρδιστικής σκηνής.
Καιρούς τρυφερής αθωότητας στον κινηματογράφο και τη ζωή βιώναμε τη θρυλική δεκαετία του ’60, οπότε απονήρευτο το φιλοθέαμον κοινό κατάπινε αμάσητη την γκρίζα διαφήμιση. Οι αθέμιτες πρακτικές των πανούργων ρεκλαμαδόρων, όμως, επηρέαζαν ελαχίστως ακόμη τις συνήθειες των Ρωμιών. Ο κοσμάκης τα ’τσουζε με αγνή ρετσινούλα στα διάσπαρτα ταβερνεία, ενώ στα πρώτα ποτάδικα –«Δεκαεπτά», «Ορεβουάρ», «Λώρας», «Γκάλαξι», σύμφωνα με την επετηρίδα ιδρύσεώς τους– τα σοβαρά μπεκρόνια σούρωναν με κονιάκ ελληνικής παραγωγής, κατά προτίμησιν «Βότρυς τριάρι», το οποίο κατανάλωναν σε αρίφνητες ποσότητες. Το ουίσκι, ως αγαθό εισαγωγής, χρεωνόταν σε υπερδιπλάσια τιμή, άσε που βρομούσε ποδαρίλας. Το VAT 69, πάντως, κατείχε τη μερίδα του λέοντος στις γλίσχρες πωλήσεις.
Εννοείται πως σήμερα ουδείς εχέφρων διαφημιστής θα τολμούσε να καταφύγει σε τόσο εξόφθαλμα φθηνές μεθόδους. Μετέρχεται πιο ευφάνταστα και συγκεκαλυμμένα τεχνάσματα. Τα παραπάνω ισχύουν ασφαλώς μονάχα στην εμπορική σφαίρα. Η πολιτική προπαγάνδα ακολουθεί, δυστυχώς, πρωτόγονες ατραπούς. Τρανταχτό παράδειγμα ο Κυριάκος, το επώνυμο του οποίου δεν προτίθεμαι να αναφέρω, καθότι έμφυτες προλήψεις με προστάτευσαν από χειρότερες κακοτοπιές. Ο αδιαφιλονίκητος ηγεμών, λοιπόν, αντιμετωπίζει τους ψηφοφόρους ως χαϊβάνια παρωχημένων εποχών. Οπου σταθεί κι όπου βρεθεί –πάντοτε υπό το αδιάκριτο βλέμμα της κάμερας, εξυπακούεται– συναντά άτομα της διπλανής πόρτας να τον αποθεώνουν ως μεσσία. Εντελώς τυχαία όλοι τους αποδεικνύονται αργότερα στελέχη της Νου Δου σε διατεταγμένη υπηρεσία. Παρότι το ματς τυγχάνει εμφανώς σικέ, οι απόλιδες πολίτες λιγουρεύονται το κουτόχορτο και τον ψηφίζουν δαγκωτό κι ας δυστροπούν απέναντι στην γκρίζα εμπορική διαφήμιση. Ιδού η εξήγηση για τα χάλια μας.
-320x213.jpg)
