Αλαμπουρνέζικα

Κόμματα βγαλμένα από τις μουντζουρωμένες σελίδες του φαύλου παρελθόντος κοκορεύονται πως πρεσβεύουν το νέο και ζητούν την ψήφο του πόπολου για να το εξαπατήσουν ξανά την επαύριο των εκλογών. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου, δράμι μυαλό δεν βάζουνε οι ένοικοι του Μαξίμου. Ο Τσίπρας σε εμφάνισή του στον Alpha ξηγήθηκε βήτα. Ξεκαθάρισε ότι δεν ενδιαφέρεται να ηγηθεί κυβέρνησης με συνιστώσες τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι, που αποτελούνται «από τα πιο φθαρμένα και απαξιωμένα υλικά του παλαιού πολιτικού συστήματος», καίτοι δεν είχε τον παραμικρό δισταγμό να ψηφίσει μαζί τους το τρίτο Μνημόνιο. Το λέει μπας και σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και εξασφαλίσει την πολυπόθητη αυτοδυναμία εκεί που δεν το περιμένει.

Ιδεάζεται πως ο λαός θα πανηγυρίσει την ακροβατική κωλοτούμπα του, όπως άλλοτε τα μετάλλια του Μελισσανίδη. Γνωρίζει, μολαταύτα, ότι αργά ή γρήγορα θα υποχρεωθεί να συνεργαστεί με τους τρεις καμπαλέρος κι άντε να δικαιολογήσει μετά την εσπευσμένη προσφυγή στις κάλπες. Δεν πολυσκοτίζεται, όμως, καθότι αποδεικνύεται εξπέρ στις πιρουέτες. Αν η τακτική του δεν είναι καραμπινάτος αρτηριοσκληρωτικός παλαιοκομματισμός, τότε πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί; Για την ανταρσία της Ζωής Κωνσταντοπούλου σημείωσε με νόημα ότι όλοι κρινόμαστε από τις επιλογές μας, παραβλέποντας πως η τοποθέτησή της στο τρίτο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα υπήρξε φαεινή ιδέα του ιδίου. Παρεμπιπτόντως η πρόεδρος χρησιμοποιεί το κανάλι της Βουλής προκειμένου να προβάλει τις προσωπικές της φιλοδοξίες, στάση που συνιστά αναντίρρητα ρηξικέλευθη τομή στον δημόσιο βίο.

Το πολιτικάντικο καρακιτσαριό σε όλο του το μεγαλείο. Τουλάχιστον ο Μαυρογυαλούρος είχε την τσίπρα να παραιτηθεί, ενώ τούτοι εδώ φορτώθηκαν για τα καλά στην καμπούρα μας και δεν τους ξεκολλάει ούτε ανεμοστρόβιλος. Φρονώ, πάντως, ότι ο Αλέξης θα μείνει στην Ιστορία για τις ιδιοφυείς επιλογές του, όπως το να δώσει την εναρκτήρια προεκλογική του συνέντευξη στη συντρόφισσα Σοφία Παπαϊωάννου, ήτις απομακρύνθηκε από τη διεύθυνση της ελληνικής έκδοσης της Huffington Post, παραμονές του δημοψηφίσματος, επειδή απαίτησε από τους υφισταμένους της συντάκτες να γράφουν υπέρ του «ναι» και να απευθύνονται μόνο σε όσους το υποστηρίζουν. Το εξ Αμερικής αφεντικό την «παραίτησε» επικαλούμενο τη δημοσιογραφική δεοντολογία -οποία ξεφτίλα-, αλλά ο αρτιπροσήλυτος στο στρατόπεδο του «Μένουμε Ευρώπη» πρωθυπουργός την επιβραβεύει.

Στακάτες, τσεκουράτες κουβέντες εκτοξεύονται διά στόματος Βαγγέλα Μεϊμαράκη, που μετέρχεται το ιδιόλεκτο συνοικιακού καφενέ. Αυταπατάται ότι του προσδίδει στυλ. Αν δεν αλλάξει ρότα εν τούτοις, δεν σταυρώνει κουκί ούτε απ’ τους πρεφαδόρους. Ο δε Λαφαζάνης διαβάζει ανάποδα το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ, τουτέστιν απ’ τις 25 Ιανουαρίου προς τα πίσω. Καθώς όμως δεν είναι γραμμένο κατά το πρότυπο του «νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν», τα θέσφατά του ακούγονται αλαμπουρνέζικα και δεν πείθουν. Εδώ που τα λέμε, κυρ Παναγιώτη μου, δεν φταίει μόνο η ανερμάτιστη διαπραγμάτευση για την απαξίωση του εν λόγω πονήματος. Ηταν τίγκα στα «θα» και τα Κυρ ελέησον, που τα βαριέται ακόμα κι ο παπάς· όχι κατ’ ανάγκην ο Νίκος. Μ’ αυτά και μ’ αυτά κάνουν τον Λεβέντη να φαντάζει ανυπέρβλητος ανανεωτής.