Μεταλλάξεις

Την επαύριο του δημοψηφίσματος η «Εφ.Συν.» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο που δεν συνηθίζει. Ολόκληρη η επιφάνεια κάτω απ’ τον λογότυπο καλυπτόταν από μια πόζα του Γερούν Ντάισελμπλουμ. Τι φωτογραφία αλήθεια; Θυμάστε! Αχτένιστος. Το μέτωπό του χάραζαν βαθιές αυλακιές. Τα φρύδια του ανασηκωμένα, σωστά τόξα. Τα μικρά, σαν σαύρας, μάτια του πεταμένα έξω, παρ’ ολίγον ν’ αγγίξουν τα κομψά, χωρίς σκελετό, οβάλ γυαλιά του· εμβρόντητα, λες και ξεπρόβαλαν αίφνης μπροστά τους όλα τα τέρατα της Αποκαλύψεως. Διαδοχικές σακούλες κάτω απ’ το καθένα επισφράγιζαν το κακό του χάλι. Τεντωμένη ακόμα κι η μύτη του. Τα ρουθούνια σχημάτιζαν δυο σπηλαιώδεις οπές. Το μουστάκι και τα γένια αξύριστα, τουλάχιστον επί τρεις μέρες.

Αναυδος κυριολεκτικά, προσπαθούσε να το κρύψει, σκεπάζοντας με το δεξί χέρι το στραβά ορθάνοιχτο στόμα του. Τρία κόκκινα στίγματα στον δείκτη κραύγαζαν πως κάτι πολύ σοβαρό τού αποσπούσε την προσοχή, αφήνοντάς τον εκτεθειμένο σε αμυχές και μικροτραυματισμούς. Με τα επίσης άκοπα νύχια του είχε χαλαρώσει τη γραβάτα και τον άσπρο γιακά. Αν μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, τούτη εδώ έμοιαζε με βαρύ, μυθιστορηματικό τόμο. Δεν υπήρχε τίτλος στη σελίδα. Δεν χρειαζόταν. Κάτω δεξιά σημειωνόταν μόνο: «ΟΧΙ 61,3%, ΝΑΙ 38,7%». Αρκούσε. Διαφώνησα με την ιδέα, θεωρώντας ότι έπρεπε να αναδειχτεί η δυναμική της λαϊκής ετυμηγορίας και όχι μια πρωθύστερη εκδικητικότητα απέναντι στον όποιον Ντάισελμπλουμ. Αποδείχτηκε πως έκανα λάθος.

Καίριο, λιτό και πεντακάθαρο το μήνυμα προκάλεσε ζωηρή εντύπωση και ταξίδεψε, μέσω του Διαδικτύου, στην άκρη της Γης. Προτρέπω τη συντακτική ομάδα να αξιοποιήσει την επιτυχία, αντιμετωπίζοντας την πρώτη σελίδα σαν βιτρίνα στην οποία θα στολίζει τα πρώτα θέματα της ημέρας, παρά σαν ράφι που πάνω του θα στριμώχνει τη μισή μας πραμάτεια. Ας είναι. Ο Γερούν της «Εφ.Συν.» έκανε παγκόσμια αίσθηση ακριβώς επειδή αποφεύγει τις γκριμάτσες, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Σχεδόν ποτέ ο φακός δεν συλλαμβάνει την παραμικρή σύσπαση στο πρόσωπό του. Εμφανίζεται αψεγάδιαστος, ανέκφραστος, ατσαλάκωτος. Τυπικό δείγμα Ευρωπαίου γραφειοκράτη, μιλά -καθώς όλοι τους- με πανομοιότυπα στερεότυπα. Αμφιβάλλεις αν σε βρίζουν ή σε επαινούν. Πλήττουν οι μεταφραστές στην έδρα της Κομισιόν, συγχρωτιζόμενοι μ’ ένα νέο μοντέλο ανθρώπων, που σβήνουν με γομολάστιχα τα χαρακτηριστικά τους. Μοιάζουν απελπιστικά ίδιοι καταπώς οι Κινέζοι μανδαρίνοι, ομοιόμορφοι σαν τα λαχανάκια των Βρυξελλών.

Τ ο έμφυτο επικοινωνιακό του χάρισμα απέδειξε ο Αλέξης Τσίπρας νωρίς νωρίς, αγορεύοντας σε εκπομπή της Αννας Παναγιωταρέα, όντας καταληψίας μαθητής. Εξαιτίας του προωθήθηκε στα ανώτατα όργανα της νεολαίας «Συνασπισμού» και του κόμματος, καταλαμβάνοντας αργότερα την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Στον διεισδυτικό λόγο του οφείλει, εν πολλοίς, την αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία. Τον άκουσα προχθές στην ΕΡΤ. Επαναλάμβανε τα περί εκβιασμών από τους δανειστές, τονίζοντας μόνο τα θετικά, κατά τη γνώμη του, σημεία της συμφωνίας. Από τα είκοσι κέρδισα τα δεκατέσσερα, έλεγε. Απεύχομαι να μείνω στο ίδιο δωμάτιο με τη Μέρκελ επί δεκαεπτά ώρες, τέτοια μεταστροφή όμως δεν δικαιολογείται. Είδα τη μορφή του να ξεθωριάζει, να μεταλλάσσεται, να φέρνει όλο και περισσότερο στους εξ Εσπερίας άχρωμους και άοσμους τεχνικούς της εξουσίας. Εκλεισα την τηλεόραση.