Αποβλακωτικά

Ζουρλομανδύα, αντί για φόρμες και πιτζάμες, θα ’πρεπε να φορούν πολλοί από μας τις ατελείωτες μέρες του αναγκαστικού εγκλεισμού στα τέσσερα ντουβάρια του σπιτιού μας, εξαιτίας της διαρκούς καραντίνας ελέω κορονοϊού. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην έξαρση των ψυχοπαθητικής φύσεως κρουσμάτων που σημειώθηκε κατά το επίμαχο διάστημα. Απ’ το κελί της απομόνωσης βγαίνουν αρνάκια και οι πιο σκληροί βαρυποινίτες.

Αλάνθαστη και δοκιμασμένη μέθοδος των όπου Γης σωφρονιστικών αρχών. Αρκετοί από τους μη παραβατικούς εξήλθαμε με τις ιδιότητες της τροφής των ως άνω συμπαθών μηρυκαστικών· τουτέστιν με IQ ραδικιού. Σημαντική συμβολή στη συλλογική μας αποβλάκωση διαδραμάτισε, αναμφιβόλως, το σίριαλ «Ρούλα Πισπιρίγκου» που εδώ και συναπτές εβδομάδες καθηλώνει στο γυαλί τούς ευεπίφορους στη δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας, γνωρίζει εισπρακτικές πιένες και εκτοξεύει τον πυρετό στα μηχανάκια μέτρησης των τηλεθεάσεων.

Βδελύγματα, εμέσματα και αφοδεύματα πλασάρουν κατά ριπάς η πρωινή, μεσημεριανή, βραδινή και μεταμεσονύκτια ζώνη και τα καταπίνει αμάσητα η πλειονότης του φιλοθεάμονος κοινού. Απαιτείται στέρεα συγκρότηση, φιλοσοφικό υπόβαθρο και αυτοσαρκαστική εγρήγορση για να μη χαζέψεις. Κάμποσοι απ’ όσους τα διαθέτουν σε περιορισμένο βαθμό δεν τα καταφέρνουν, παρά ταύτα, και αργά ή γρήγορα καθίστανται θύματα και αθύρματα του πολιτισμού της οθόνης.

Ανεμοκέφαλοι και ανεγκέφαλοι αλωνίζουν κατόπιν στους δρόμους προκειμένου να διαταράξουν την ψυχική ισορροπία και να σμπαραλιάσουν τα νεύρα ανύποπτων συμπολιτών τους. Ιδού τι εννοώ: χθες το πρωί πήγα σε τράπεζα στο τέρμα Πατησίων για να διευθετήσω δυο-τρεις εκκρεμείς υποθέσεις μου. Οταν έφθασα περίμεναν τέσσερις μπροστά στην πόρτα, οπότε στάθηκα υπομονετικά στην ουρά.

Γνώριμη κατάσταση σε καιρούς Κόβιντ. Διακριτικός κύριος στήθηκε πίσω μου μετ’ ολίγον. Η αναμονή δεν διήρκεσε παραπάνω από δεκαπέντε με είκοσι λεπτά. Οντας πέμπτος κατά σειράν, βρισκόμουν κατά κακή σύμπτωση στη μέση του φαρδιού πεζοδρομίου και τρακάριζα φάτσα-φόρα με τους διαβάτες. Καθώς οι περισσότεροι φορούν μάσκα, δεν μπορείς να διακρίνεις πρόσωπα και δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς.

Ραπίσματα στην κοινή λογική οι ερωτήσεις στις οποίες είχα την ατυχία να κληθώ να απαντήσω. Πάνω από δέκα άντρες και γυναίκες κατά το μικρό ως άνω διάστημα μού απηύθυναν τον λόγο, ευγενικά οφείλω να ομολογήσω, για να πληροφορηθούν αν περιμένουμε να μπούμε στην τράπεζα. Στους τρεις πρώτους έδωσα τη σωστή απόκριση με ιώβειο υπομονή. Απ’ τον τέταρτο κι ύστερα, όμως, δεν άντεξα.

Απαντούσα πως εδώ είναι η ουρά για την Κοσμοτέ, η οποία βρισκόταν απέναντι. Μερικοί το πίστεψαν κιόλας χωρίς να παραλείψουν να με ευχαριστήσουν. Ξάφνου μια κυρία στάθηκε δίπλα στον αποπίσω μου. -«Είστε ο τελευταίος;» είπε. -«Μάλιστα» έκανε εκείνος. -«Ο κύριος είναι πριν από εσάς;» έδειξε εμένα, που σε κατάσταση παροξυσμού άρχισα να γαμοσταυρίζω τους αποβλακωτές της τιβί.