Τσιγκολελέτα

Ετσι που κατάντησαν τη Βουλή με τα Πολλάκις επαναλαμβανόμενα βιτριολικά επεισόδια τα οποία πυροδοτεί η ερεθιστική ξετσιπωσιά του εκάστοτε Αδ-όνειδος, πολύ φοβούμαι ότι οι αντιπρόσωποι του έθνους θα χρειαστούν άφθονα «τσίγκινα σωβρακάκια» για να προστατευθούν, όχι από τα πάρθια βέλη των αντιπάλων τους, αλλά από τη μανία του όχλου που αργά ή γρήγορα θα τους πάρει στο κυνήγι για να συναγωνίζονται με τις φτέρνες στον σβέρκο τον εξ Αμαρουσίου ορμώμενο φουστανελά, όστις θριάμβευσε στον μαραθώνιο του 1896, χωρίς να γνωρίζουν, όπως εκείνος, τα μονοπάτια της διαδρομής.

Στο ενδιάμεσο διάστημα κρίνεται άκρως απαραίτητο να εμπλουτισθεί η αίθουσα της Ολομέλειας, του εντευκτηρίου, ακόμα και το υπόγειο πάρκινγκ, με ειδικές λαμαρινοκατασκευές αποσκοπούσες στην απομόνωση των αντιμαχόμενων ομάδων. Διαχωριστικά φύλλα από κράματα ψευδαργύρου και ορείχαλκο ανάμεσα στα έδρανα και το βάθρο των υπουργών. Οι θέσεις του προεδρείου και το βήμα δέον όπως καλυφθούν με μασίφ πλέγματα ικανού πάχους και ύψους, ενισχυμένα με σίδηρο, μόλυβδο, κασσίτερο και συναφή ανθεκτικά μέταλλα.

Μα, θα πείτε, δεν θα φαίνονται καθόλου οι ομιλητές! Μικρό το κακό. Ετσι κι αλλιώς ποιος τους βλέπει; Πάντοτε την ώρα που αγορεύουν κάθονται τρεις κι ο κούκος στο αμφιθέατρο. Ο επόμενος, ο μεθεπόμενος και στην καλύτερη των περιπτώσεων ο κολλητός τους. Ουδείς δε μπαίνει στον κόπο να τους ακούσει, αφού αναμασούν τη γνωστή, τετριμμένη και εξαντλητικά γλειμμένη ανούσια καραμέλα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, τόσος τσίγκος που χρειάζεται για να εξανθρωπιστούν οι τριακόσιοι αμετ-ανόητοι θα κατέστρεφε την αισθητική του εμβληματικού κτιρίου.

Ομολογουμένως, θα τρίζουν τα κόκαλα του διευθυντή της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου Φρίντριχ φον Γκέρτνερ που, με σεβασμό στους αρχαίους ημών, στην κληρονομιά της Αναγέννησης και στο κίνημα του αστικού κλασικισμού, σχεδίασε το 1836 τα ανάκτορα του ατυχούς συμπατριώτη του Οθωνα στον επιβλητικό λόφο της Μπουμπουνίστρας. Το σημαινόμενον του τοπωνυμίου εξηγεί επαρκώς την κακότροπη συμπεριφορά κάθε αψύ κοινοβουλευτικού που ξεσπαθώνει, αστράφτει και βροντά στον χώρο για ψύλλου πήδημα. Θα ραγίσει επίσης το οστεοφυλάκιο του σπουδαίου αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή, ο οποίος το 1929 ανέλαβε τη μετατροπή του οικοδομήματος σε μέγαρο της Βουλής.

Σπολλάτη! Θεωρώ απείρως παραγωγικότερο να βρίσκαμε κάνα απομακρυσμένο οικόπεδο στα περίχωρα, να φτιάχναμε με τα περίσσια αποθέματα τσίγκου αυτοσχέδιο, λαμαρινένιο μπερντέ και μέσα του να μαντρώναμε εσώκλειστους απαξάπαντες τους βουλευτές. Θα βαρούσαν μπαλοθιές στον γάμο του Καραγκιόζη και, αθέατοι από το φιλοθέαμον κοινό, δεν θα προσέβαλαν κατά διάνοια τους ταλαίπωρους ψηφοφόρους και τον δύσμοιρο πολιτικό μας πολιτισμό. Ο δαιμονισμένος θόρυβος των ριπών της βροχής στη μεταλλική στέγη, εξάλλου, θα τους έβγαζε επιτέλους από τη μακαρία νάρκη τους και οιονεί ξυπνητοί ίσως άκουγαν ο ένας τον άλλον και κατόρθωναν να συνεννοηθούν οπωσούν. Αμποτε!