Η προωθητική δύναμη στη ζωή είναι τα «ναι» που λέμε κατά καιρούς, ωστόσο η μαγκιά κρύβεται πολύ συχνά στα «όχι». Κι οι Ελληνες αψήφησαν χθες την τρομοκρατία και τα σενάρια καταστροφής, τα οποία έσπειρε σύσσωμο το καταρρέον, πάλαι ποτέ πολιτικό σύστημα, που, παρ’ότι οδήγησε τη χώρα στον όλεθρο, επέμενε να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στα δημόσια πράγματα. Εφαγαν γερή σφαλιάρα όλοι τούτοι στην κάλπη. Αν έχουν τσίπα, πρέπει να χωθούν βαθιά στην τρύπα τους και να πάψουν να ομιλούν διά παντός. Αλλά πού να τη βρουν;
Τους κράζει ακόμα κι ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, αξιώνοντας την παραίτηση Σαμαρά, όμως το αυτί του ψευτοκουτσαβάκη Καλαματιανού δεν ιδρώνει. Οταν έχεις μάθει, όμως, να λες «ναι σε όλα» δεν χρειάζεται καν να ακούσεις το ερώτημα. Στο τέλος αποδέχεσαι από κεκτημένη ταχύτητα μέχρι και το στερνό αντίο. Λειτουργείς σαν παχύδερμο. Οπως ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος και ο γνωστός εσμός. «Οπου κατουρούν πολλοί μαζί κυλάει Ποτάμι» λέει μια παλιά παροιμία, την οποία χρησιμοποίησε το νεόκοπο μόρφωμα της οθόνης στην ώς τώρα πορεία του. Οταν σε πιτσιλίζει, ωστόσο, σύμπασα η κοινωνία στην ακροποταμιά, δεν μπορείς να παριστάνεις πως παίρνεις δροσερό ντους.
Τα ζόμπι που παρίσταναν άλλοτε τους πρωθυπουργούς, προξενώντας στον τόπο τις πληγές του Φαραώ, θα αποσυρθούν εφεξής στον κόσμο των σκιών απ’ όπου ξεμύτισαν για να μας καρδιοκόψουν δία μία εισέτι φορά. Υπηρέτησαν τους ντόπιους και ξένους εντολείς τους ίσαμε την τελευταία στιγμή με παροιμιώδη υποταγή και αναποτελεσματικότητα. Ανάποδα η σκούπα, πασπαλισμένη με χοντρό αλάτι και ξουτ στον αγύριστο. Μαζί τους και τα καθεστωτικά κανάλια, τα οποία πανθομολογουμένως υπέστησαν δεινή ήττα. Βάλθηκαν επί μέρες να μας κοψοχολιάσουν. Στημένα στις ουρές σε τράπεζες και ΑΤΜ συμπονούσαν τάχα μου τους συνταξιούχους που περίμεναν να εισπράξουν μικρό μέρος του μηνιάτικου.
Ατιμο πράγμα τα περήφανα γεροντάκια, όμως. Ξεροσταλιάζουν υπομονετικά στο λιοπύρι κι έχουν το θράσος να δηλώνουν από πάνω πως φταίνε για το χάλι μας οι ανάλγητοι εταίροι και ουχί ο μαθητευόμενος μάγος Αλέξης Τσίπρας, όστις μας ταλαιπωρεί με τις αριστερές εμμονές του. Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ ειδοποιείται τότε απ’ το κοντρόλ να τα παραμερίσει, ώσπου να βρεθούν συνάδοντα με την αισχρή προπαγάνδα του. Τοποθέτησαν στο γυαλί τον καραγκιόζ-μπερντέ τους, εστιάζοντας στο σαράι. Παρήλαυναν λογής λογής φανταχτεροί αλλοδαποί πασάδες και εγχώριοι μπέηδες, βεληγκέκες και λοιποί μπασκίνες που επαναλάμβαναν μονότονα πως κινδυνεύει η παράγκα να βρεθεί εκτός ευρώ και Ε.Ε. κι οι φιγούρες απ’ τον Σταύρακα και τον Μπαρμπα-Γιώργο έως τον Κολλητήρη και τον Μορφονιό στο πυρ το εξώτερον. Ε, όχι, δεν θα γίνει Χατζηαβάτης ένας ολόκληρος λαός. Με κλειστές τις τράπεζες και ανοιχτή την τιβί το σκορ έκατσε στο 60-40. Τι θα γινόταν δηλαδή αν συνέβαινε το αντίθετο, καταπώς γράφει στο τουίτερ ο φίλος μου ο Μανέτας.
