Αυτοεπιβεβαίωση

Βατερλό του κοινού νου, η διαρκής και απόλυτη κυριαρχία της οθόνης. Ο κάθε τυχάρπαστος που εμφανίζεται στο γυαλί γίνεται λαϊκός ήρωας εν μιά νυκτί, τον ανακηρύσσουμε πρότυπο και ψυχ-αγωγό για μας και τα παιδιά μας κι όταν η στέψη του αποδεικνύεται ασταθής κι ο ίδιος διεστραμμένος Στάθης, γκρεμοτσακιζόμαστε πέφτοντας αιφνιδίως από τα σύννεφα, μετατρέποντας σε φωτεινά υποδείγματα τους διπλανούς του και τους απέναντι. Και η ζωή συνεχίζεται στη μακάρια πλαναισθησία της τηλοψίας. Δεν φτάνει που οι διάττοντες αστέρες της τιβί απολαμβάνουν ασύγγνωστη αναγνωρισιμότητα και δημοφιλία, εσχάτως αυτοεπιβεβαιώνονται καμαρωτοί καμαρωτοί σαν παγόνια στο κλαρί.

Ομολογώ πως ουδέποτε είδα ριάλιτι. Αγνοώ ως εκ τούτου όσες και όσους κυλιούνται σε λογής λογής λάσπες μπας και κερδίσουν τη δημοσιότητα που επιζητούν. Συναντώ ενίοτε τα πορτρέτα τους σε κάτι τεράστια σταυρόλεξα είκοσι επί είκοσι στο σαλόνι των σχετικών περιοδικών. Κι ενώ είναι παιχνιδάκι τα ονόματά τους για τους φυσιολογικούς λύτες, εγώ έχω μαύρα μεσάνυχτα. Βρίσκω τα επώνυμα μέσω Λαμίας, διασταυρώνοντας τις όμορες λέξεις. Οταν πρόκειται για γυναίκα, δοκιμάζω την κατάληξη «-πούλου». Σιγουρεύομαι για το προτελευταίο «ύψιλον» και σπάω πλάκα καθώς ο γρίφος ξεκλειδώνει αυθωρεί.

Υπερφίαλος και σαχλός παρουσιαστής σαλιάριζε μπρος στην κάμερα με χαμογελαστή νεαρά, προφανώς πρώην παίκτρια σε ως άνω άγνωστή μου εκπομπή. Τους παρακολουθούσα κάνοντας ζάπινγκ το Σάββατο το πρωί. -«Ωρα να αρχίσεις το ρεπορτάζ», της είπε κάποτε. Εκείνη πήρε τότε το μικρόφωνο, τείνοντάς το με αυτοπεποίθηση στους περαστικούς. -«Την Δείνα Ταδοπούλου την ξέρετε;», ρωτούσε με προσποιητή αφέλεια. -«Εσύ είσαι» αποκρινόταν ο όχλος με σιγουριά, λούζοντάς τη με βροχή κομπλιμέντων. Απ’ τους δεκάδες συνεντευξιαζόμενους μόνο ένας φευγάτος τυπάκος την κοίταξε με απορία.

Λογοκοπούσε στο κινητό, πιθανόν με τη συμβία του, όταν δέχτηκε τη φιλική επίθεση της κορασίδος. Αιφνιδιάστηκε. Την περιεργάστηκε κάμποσα λεπτά προτού σηκώσει τα χέρια ψηλά. -«Ξέρουμε καμιά Ταδοπούλου;», ζήτησε τη βοήθεια του κοινού. Αλλά ούτε η συνομιλήτριά του τον διαφώτισε. Εμβρόντητη η «δαιμόνια ρεπόρτερ» έτριβε τ’ αυτιά της από την αναπάντεχη ακύρωση την οποία υπέστη στα καλά καθούμενα, καίτοι όρθια. Τσατισμένος πάτησα αμέσως το τηλεκοντρόλ στον δίαυλο της Βουλής.

Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό κορυφωνόταν με τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών. Απαντες επαναλάμβαναν με στόμφο το τετριμμένο τροπάρι. Οι ηγέτες των αντιπολιτευόμενων κομμάτων εξουσίας παρουσίαζαν με ειδυλλιακά χρώματα την εικόνα της χώρας όταν εκείνα βρίσκονταν στα πράγματα, αμαυρώνοντας ταυτοχρόνως με μελανές πινελιές τη σημερινή αφόρητη κατάσταση. Με περισσή αλαζονεία ο αμετ-ανόητος πρωθυπουργός αρκέστηκε να κάνει το ακριβώς αντίστροφο. Ακόμα κι ο Γιάνης εκθείασε εμμέσως την υπερήφανη προ εξαετίας διαπραγμάτευσή του. Ενιωσα ον από άλλο πλανήτη. Το βουητό της απανωτής δεύτερης σφαλιάρας μού τρυπούσε τα τύμπανα. Τι θέλω και βλέπω τηλεόραση;