Βλέπω το καλοκαίρι στις διακοπές εκατοντάδες άτομα, ιδίως νέους, να τραβούν μανιωδώς σέλφι και τρελαίνομαι. Πώς είναι δυνατόν, αναρωτιέμαι, να σπαταλά κανείς το μισό εικοσιτετράωρο απαθανατίζοντας εαυτόν σε λαγκάδια, βουνά, παραλίες, αρχαιολογικούς τόπους και λοιπά αξιοθέατα, ακόμα και στο βεραντάκι ή την τουαλέτα του Airbnb, μόνο και μόνο για να επιδειχθεί στην άυλη διαδικτυακή του παρέα! Κάθομαι να τα λογαριάσω και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Αν υποθέσουμε ότι κοιμόμαστε οχτώ ώρες, χρειαζόμαστε τουλάχιστον δύο για πρωινό, γεύμα και δείπνο, άλλες τόσες για μετακινήσεις, συν το κολύμπι, τις βόλτες και τα ψώνια, δεν απομένει δευτερόλεπτο να ζήσουμε. Φρίκη. Δραπετεύουμε απ’ τις πόλεις για να χαλαρώσουμε στα νησιά, να ενσταλάξουμε βαθιά μέσα μας εικόνες, χρώματα, μυρωδιές, να αφεθούμε σώματι και πνεύματι στα πρασινογάλανα νερά και τα μαγευτικά τοπία, να συναναστραφούμε με ντόπιους, να γευτούμε την κουζίνα τους, να τραγουδήσουμε τους σκοπούς τους, να μεθύσουμε με τους χορούς τους, να βιώσουμε το ταξίδι, βρε αδερφέ.
Ιδροκοπούν αντιθέτως πολλοί από μας αυτοφωτογραφιζόμενοι νυχθημερόν για να ταΐσουν με φρέσκες πόζες το αδηφάγο φέισμπουκ και παρεμφερή μέσα. Η κοινωνία του θεάματος, σε όλο της το μεγαλείο. Ο θρίαμβος της δικτατορίας των σόσιαλ μίντια. Απείρως μεγαλύτερη απορία μού προξενεί η διαστροφή ορισμένων να βιντεοσκοπούν οι ίδιοι προσωπικές στιγμές ηδονικής απόλαυσης ή να εμπιστεύονται τους συντρόφους τους να το πράττουν. Ο έρωτας αποτελεί κατ’ εξοχήν επικίνδυνη συνθήκη· ο ξεπεσμός των πληγωμένων εραστών ανεξέλεγκτος. Ο ερασιτεχνικός φακός αδυνατεί να καταγράψει το πάθος, η απουσία του οποίου εκφυλίζει τις συναφείς σκηνές σε κακόγουστη, φτηνή πορνογραφία. Το ριβέντζ πορν, καταπώς ονομάζεται στα χωριά μας, τρέφεται από χιλιάδες ηδονοβλεψίες που ικανοποιούν αβασάνιστα τη διεστραμμένη τους έξη στο ίντερνετ. Χωρίς τα αμέτρητα βιου τους ουδείς θα σκεφτόταν να εκδικηθεί την πρώην του με παρόμοιο τρόπο.
Αυτούς, ακριβώς, πριν απ’ όλους οφείλουμε να καταδικάσουμε. Λίγο-πολύ δηλαδή τους εαυτούς μας. Θεωρώ εκ προοιμίου ύποπτους όσους πέφτουν από τα σύννεφα, σηκώνοντας μάλιστα εκκωφαντική σκόνη. Και μικρόψυχους όσους αποκαθηλώνουν και καταδικάζουν με συνοπτικές διαδικασίες τον επί δεκατέσσερα χρόνια συνεργάτη και, κατά δήλωσή τους, στενό τους φίλο, με εμφανή σκοπό να επιπλεύσουν τα τομάρια τους στα δυσώδη ύδατα της τηλοψίας. Τα κροκοδείλια δάκρυα συγκινούν ανέκαθεν την πανίδα του καναπέ, ειδάλλως οι αλιγάτορες δεν θα ’χαν λόγους να κλαίνε. Το αργοπορημένο ελληνικό #metoo ανοίγει τα στόματα και αποκαλύπτει τα ειδεχθή υποκείμενα. Δυστυχώς μόνο τους επώνυμους προς το παρόν. Το εκβιαστικό πορνό πιστοποιεί την κυριαρχία της πατριαρχίας. Η γυναίκα εκτίθεται πολλαπλώς από ανάλογες αισχρότητες. Ο άντρας λογίζεται μάγκας. Είμαστε λαός φαλλοκρατών και μπανιστιρτζήδων.
