Δικαιούμαι να ομιλώ, διότι συγκαταριθμούμαι στους ελάχιστους Ελληνες –μετρημένους στα δάκτυλα μίας και μόνης, ανοικτής συνήθως, παλάμης– που δεν υπήρξαν και εξακολουθούν να μην είναι ΠΑΣΟΚ. Αποφεύγω να αναφερθώ εξεπιτούτου στο αύριο, συμμεριζόμενος τη διαχρονική ισχύ της σοφής ρήσης του Ισοκράτους: «Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον». Διαβεβαιώ πως ουδέποτε ψήφισα το αμφιλεγόμενο κόμμα του Ανδρέα, εκτός ίσως από τον Οκτώβριο του 1993. Μεσολάβησε ξενύχτι ακραίας κραιπάλης, βουτηγμένης σε σκληρά λευκά και υποκίτρινα ποτά και βυζαντινής κοπής πλεκτάνη που εξυφάνθηκε από την ίδια μου τη μάνα και τον καλύτερο φίλο μου.
Επικούρησε η καταλυτική παρουσία του βαλτού, δίχως άλλο, ταρίφα που μας έλαχε αχάραγα στο αγώι από τον τόπο της ασωτίας στα πατρικά μας, για να ξεσυρταριάσουμε τα σκονισμένα εκλογικά μας βιβλιάρια, κι από κει γραμμή στο εκλογικό κέντρο, έξω απ’ το οποίο περίμενε εναγωνίως να βεβαιωθεί πως εξετέλεσα όντως το υποβολιμαίο «καθήκον» μου. Αρνήθηκε μάλιστα να πληρωθεί τη δολιχή κούρσα. Τραβούσε πίσω το δεξί χέρι. Ωστόσο, το αριστερό τσέπωσε εν ριπή οφθαλμού και τα ρέστα. Με πιλάτευαν και οι τρεις επί ώρα, να βάλω νερό στο κρασί μου, μετερχόμενοι το ακλόνητο επιχείρημα πως προέχει να ξαποστείλουμε στον ξαποδό την επάρατη κυβέρνηση του ακατανόμαστου.
Ρεζιλεύτηκα στον εαυτό μου μία εισέτι φορά είκοσι δύο χρόνια αργότερα· κακό Γενάρη του 2015. Είχα καεί στον χυλό, φυσούσα και το γιαούρτι. Διασκέδαζαν την ξινίλα του τα πιο κοντινά μου πρόσωπα εκλιπαρώντας με να το ρίξω κατά Κουμουνδούρου μεριά, να απεμπλακούμε τάχα διά παντός από τα τρισκατάρατα μνημόνια. Παρηγοριόμουν με την ιδέα ότι την πρώτη δόση κάμφθηκαν οι αντιστάσεις μου από το βασανιστικό χανγκόβερ, όμως τη δεύτερη δεν είχα την παραμικρή δικαιολογία. Να πεις πως δεν τα ’ξερα! Ψήφισα λοιπόν κι εγώ ΣΥΡΙΖΑ, αλλά βγήκε και πάλι ΠΑΣΟΚ και μάλιστα σε μακράν χειρότερη εκδοχή. Τελικά, σε τούτο τον τόπο εκόντες-άκοντες είμαστε όλοι πασόκοι. Κι ας γνωρίζουμε, άλλος λίγο άλλος πολύ, ότι η μοναδική προσφορά του Κινήματος στα καθ’ ημάς περιορίζεται στη διασπορά της διαφθοράς σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας και δη με ταχύτητα που θα ζήλευαν οι πλέον ωκύποδες μεταλλάξεις της Κόβιντ-19.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δώσαμε το δικαίωμα στον μπαρμπα-Θόδωρο να μας πετάει ανερυθρίαστα στα μούτρα το ανεκδιήγητο «μαζί τα φάγαμε», συμψηφίζοντας το επί συναπτά έτη λουκούλειο φαγοπότι των διαπλεκόμενων παρατρεχάμενων με τα ψίχουλα που έκλειναν περιστασιακά τα στόματα του πόπολου. Ας είναι! Τέτοιες μέρες του 1981, αφού προηγουμένως λεηλάτησε τις αξίες και τα συνθήματα της Αριστεράς, το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου ευτύχησε να συναντηθεί με την Ιστορία στο πολυθρύλητο μεταξύ τους ραντεβού.
Ασελγούσε συστηματικά έκτοτε στο κορμί της και η παντελής ανυπαρξία #metoo κρατούσε τα παθοβολήματα της αναξιοπαθούσης κόρης, αμπαρωμένα ερμητικά στο σκοτάδι. Ωσπου, πριν από είκοσι χρόνια, οι επίγονοι έσυραν την κοινωνία στο όνειδος της μνημονιακής επιτήρησης. Το άλλοτε κραταιό Κίνημα πήρε την κάτω βόλτα. Συρρικνώθηκε στο μη περαιτέρω. Λιμοκοντόροι μνηστήρες της εξουσίας υφάρπαξαν ώς και τις ναφθαλίνες απ’ τα μπαούλα του. Τώρα δοκιμάζει ν’ αλλάξει δέρμα, στηριγμένο στα παχύδερμα που το καταπόντισαν. Ευχόμαστε στη γενναία Φώφη Γεννηματά να βγει νικήτρια στην κρίσιμη μάχη που δίνει. Οσο για το κόμμα της, να με συγχωρεί, αλλά θαρρώ πως έχει απολέσει πάσαν ελπίδα.
