Εν αναμονή

Σκόπευε προς τη Σκόπελο ραχάτικα η ματιά και βορειότερα ασκήτευε στη Σκιάθο, καθώς βολτάριζα ακτή ακτή από την παραλία των Βασιλικών στο Ψαροπούλι, στη Βόρειο Εύβοια, όπου βρέθηκα το τριήμερο για να ξεκουραστούν και ν’ αλητέψουν κορμί και πνεύμα. Ο θρίαμβος του ηλιοβασιλέματος ξελόγιαζε τα διαβατάρικα σύννεφα, ντύνοντάς τα στις χρυσοπόρφυρες αποχρώσεις του έρωτα και του πάθους. Λαδιά. Το Αιγαίο διαυγές, χάρμα ιδέσθαι.

Ιντριγκες αμίμητου κάλλους μηχανευόταν η φύση. Κατά μήκος του δρόμου, μια ανάσα απ’ το κύμα, εξοχικά με μακρόστενες πρασιές, ολοπράσινες απ’ το φρεσκοκουρεμένο γρασίδι και τα φορτωμένα οπωροφόρα. Νέες κατασκευές καλού γούστου οι περισσότερες, μαρτυρούσαν τη μεσοαστική προέλευση των ενοίκων τους. Ξένιζαν μόνο οι λογής λογής ρυθμοί: αιγαιοπελαγίτικοι, πηλιορείτικοι, μοντέρνοι, με νεοκλασικά και παραδοσιακά στοιχεία, ό,τι κατέβαζε η γκλάβα του κάθε αρχιτέκτονα κι ιδιοκτήτη.

Διεκόπη απότομα η παρατήρηση, καθώς στο δώμα μιας οικίας, με εμφανές μπετόν και γεωμετρικά σχήματα στην πρόσοψη, δέσποζε η εξόφθαλμη αναρρίχηση των αναμονών. Τα γνωστά σίδερα, πά’ να πει, του οπλισμού του σκυροδέματος που εξέχουν στις στέγες, κραυγάζοντας την επιθυμία του σπιτονοικοκύρη για επέκταση της οικοδομής, την ατσάλινη θέλησή του για το πολυπόθητο πανωσήκωμα, το οποίο θα στεγάσει τις μέλλουσες γενεές.

Επαιζα μπάλα στις ταράτσες μικρός. Στο Γαλάτσι τότε αφθονούσαν οι μονοκατοικίες και τα διώροφα, με απαραίτητο ντεκόρ τα γνωστά σίδερα. Αλλοι τα περνούσαν με μίνιον για να μη σκουριάζουν ή με τα χρώματα της ομάδας τους. Κάποιοι έστριβαν τις κορυφές τους για να αποφύγουν ανεπιθύμητους τραυματισμούς. Σε κάθε περίπτωση αποτελούσαν πρώτης τάξεως δοκάρια. Η μεταξύ τους απόσταση, συνήθως μεγάλη, άφηνε ελάχιστες πιθανότητες στον τερματοφύλακα να αποκρούσει.

Ριψοκίνδυνα παίγνια. Στα μειονεκτήματα των αυτοσχέδιων γηπέδων μας συγκαταλεγόταν πως συχνά στα ψηλοκρεμαστά σουτ τα κάγκελα δεν συγκρατούσαν την μπάλα κι ο επίδοξος γκολτζής την κυνηγούσε μοιραία στον δρόμο, ανεβοκατεβαίνοντας διαρκώς σκάλες. Κακώς θεωρούν ορισμένοι ελληνική πατέντα τις αναμονές. Στην Κύπρο ο αριθμός τους είναι τεράστιος και στις χώρες του τρίτου κόσμου ακόμα μεγαλύτερος. Τα τελευταία χρόνια εκλείπουν.

Ας όψονται οι εργολάβοι κι οι κυβερνήσεις, που τους επέτρεψαν να εξαντλούν τον συντελεστή δόμησης μέχρις εκατοστού. Αποκαλύπτουν οι αναμονές κοινωνίες στις οποίες περισσεύει η αισιοδοξία. Χτίζω δυο δωμάτια να χώσω την οικογένεια κι ελπίζω σε έναν επιπλέον όροφο για την προίκα της κόρης και στον επόμενο για τα κουτσούβελα του καλομαθημένου γιου. Η επίπλαστη παρελθούσα ευμάρεια πριόνισε τούτα τα ευοίωνα σίδερα. Σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης η ψυχολογία μας ψυχορραγεί. Κυριαρχούν η απογοήτευση, η αποθάρρυνση, ο πεσιμισμός. Αναμένουμε μόνο το περιεχόμενο της συμφωνίας με τους εταίρους, γνωρίζοντας ότι θα γκρεμίσει περαιτέρω τον κοινωνικό ιστό.