Σπασμένα αυγά

Είτε τρόικα, είτε θεσμοί, είτε γκρουπάκι Βρυξελλών, όπως και να το πεις το πακέτο είναι ήδη συσκευασμένο και μάλιστα χωρίς περιτύλιγμα. Ενα ζήτημα θέτει η ελληνική πλευρά, τέσσερα εγείρουν οι δανειστές κι άντε να βγάλεις άκρη. Οπότε το κουτί ανοίγει και κλείνει διαρκώς σαν φάκα. Στη διανομή μάς δίνουν πάντοτε γενναιοφρόνως τον ρόλο του ποντικού, που προσπαθεί επί ματαίω να υφαρπάξει το τυρί με τα χαμηλά λιπαρά, το οποίο εν προκειμένω μασκαρεύεται σε εθνωφελή δόση περισσότερων ή λιγότερων ευρώ.

Συνομιλεί ο Τσίπρας με τη Μέρκελ και τον Ολάντ, οι οποίοι τον παραπέμπουν στους θεσμούς, εσμούς που σε δένουν με ακατάλυτους δεσμούς, γόρδιους που άπαξ και δεν τους κόψεις εγκαίρως, σε κλαδεύουν με το δρεπάνι του Χάρου σαν ταπεινό ξερόχορτο. Αφιλότιμο το κοινό νόμισμα. Στη μια του όψη οι πλούσιοι του Βορρά θησαυρίζουν, ρουφώντας τις φλέβες των φτωχών συγγενών του Νότου στην άλλη, οίτινες παριστάνουν τους εθελοντές αιμοδότες, παρατηρώντας άναυδοι και πελιδνοί τα τεκταινόμενα. Κάτι μου λέει πάντως πως ο πρωθυπουργός επισκέπτεται κάθε τρεις και λίγο τη βελγική πρωτεύουσα για να κρυφτεί.

Με συνέντευξή του στο Μέγκα ο προκάτοχός του, που παρότι ονομάζεται ΘΑμαράθ αποτελεί οριστικά παρελθόν, τον καλεί σε ετεροχρονισμένο ντιμπέιτ για να τον κατατροπώσει, συζητώντας μαζί του εφ’ όλης της ύλης. Κάλλιο αργά παρά νωρίς, κατά πώς λέει η αρχαία κινεζική παροιμία. Να του πάει του Αλέξη· δεν τολμά να αρθρώσει λέξη. Κιχ. Για τα ώς τώρα επιτεύγματα του Γιάνη ο Αντουάν ο μικροπρεπής σχολίασε ότι με «ουάου» δεν βάφονται αυγά. Κάπως αλλιώς τη θυμάμαι τη ρήση.

Ουράνια τιμή περιποιεί το πέρδεσθαι προκλητικώς ενώπιον του Ντάισελμπλουμ, αντί να… αερίζεις μέντες και στην παραμικρότερη αξίωσή του· οσφυοκάμπτης υπήκοος να υπογράφεις τη θανατική καταδίκη της χώρας σου και του πληθυσμού της και να υπερηφανεύεσαι κι από πάνω διατεινόμενος ότι τη σώζεις. Τον ρώτησε ένας δάσκαλος για τα φαινόμενα ασιτίας στα σχολεία. «Δέχομαι ότι η λιτότητα μπήκε παντού» απάντησε χωρίς ίχνος μετάνοιας. «Δεχτείτε όμως κι εσείς ότι γινόταν σε πολλά μέρη πάρτι σπατάλης, όπως στις προμήθειες φαρμάκων». Δυο λαλούν, τρεις χορεύουν και πέντε μετέρχονται το επίμαχο ως άνω αγγλοπρεπές επιφώνημα πά’ να πει.

Συμπλήρωσε επίσης πως δεν αντίκρισε παιδάκι να πεθαίνει επειδή δεν είχε κουλούρι. «Είδα, αντίθετα, την εκκλησία, είδα ιδρύματα, όπως του Νιάρχου για παράδειγμα, τα οποία δώσανε εκατομμύρια για το θέμα της σίτισης» πρόσθεσε. «Είδα από κάθε πλευρά να έχει κινητοποιηθεί ένας κόσμος φιλάνθρωπος, ο οποίος προσπαθεί να καλύψει αυτές τις ανάγκες». Δεν μπορεί, θα πήρε κάπου τ’ αυτί του πως αυτοκτόνησαν γονείς επειδή ακριβώς δεν είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν στα παιδιά τους σουσαμωτά αρτίδια σε σχήμα δακτυλίου, εξαιτίας της πολιτικής του, αλλά, αφού δεν ρωτήθηκε σχετικώς, δεν ήταν κορόιδο να απαντήσει. Κατανοώ, μολαταύτα, το μεγαλόπνοο σχέδιό του: Βυθίζω την κοινωνία στην απόλυτη ένδεια, προκειμένου να αναδυθούν τα ευεργετικά αισθήματα των χορηγών. Να μην ξεχάσει να βάλει ναφθαλίνη στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας όπου τον έστειλε ο λαός.