Ας πούμε κάτι για τον καιρό

Συνήθως το λέμε όταν θέλουμε ν’ αλλάξουμε συζήτηση, όταν το θέμα που συζητάμε βαραίνει την ατμόσφαιρα: «Ας πούμε κάτι για τον καιρό…». «Εχετε δίκιο, ας αλλάξουμ’ ομιλία/ Ας πούμε κάτι σχετικό με τον καιρό/ Ας μείνει μόνο μεταξύ μας μια φιλία…», θρηνούσε έναν ακόμα χωρισμό ο Αττίκ με τη φωνή της Δανάης.

Οταν όμως, χθες τα ξημερώματα, μετά από ολονυκτία βροχής, ραγδαίας, με φωτορρυθμικά και κρουστά (αστραπόβροντα), διαβάζεις σε ιστότοπο (TVBOB) ότι: «Οι ψυχρές αέριες μάζες που… κατηφορίζουν από τη Σιβηρία αναμένεται να πλήξουν την Ελλάδα την ερχόμενη εβδομάδα, με το θερμόμετρο να βυθίζεται κάτω από το μηδέν και τα χιόνια να ντύνουν στα λευκά πολλές περιοχές ακόμα και χαμηλού υψόμετρου όπως η Αττική».

Τότε περνάμε σε κανονικά βαριά ατμόσφαιρα, χωρίς μεταφορές και μελωδίες, με βαρομετρικά και (δυστυχώς) ζημιές, όπως συμβαίνει κάθε φορά, με αυτά που κάποτε τα χαρακτηρίσαμε «ακραία φυσικά φαινόμενα», επειδή εμείς είμαστε αχαρακτήριστοι.

Δεν φτάσαμε βέβαια στον κατακλυσμό του Νώε, γιατί από την περιγραφή αυτού του κατακλυσμού στη Βίβλο, λέμε σήμερα «άνοιξαν οι καταρράχτες του ουρανού»: «Και οι καταρράκται του ουρανού ηνεώχθησαν και εγένετο ο υετός επί της γης τεσσαράκοντα ημέρας και τεσσαράκοντα νύκτας».

Είχαμε όμως κι εμείς, τον δικό μας γενάρχη μετά από κατακλυσμό, τον Δευκαλίωνα, με την συμπαθεστάτη κυρία του, Πύρρα, μόνους δίκαιους μεταξύ των ανθρώπων, που ο Δίας αποφάσισε να διασώσει με κιβωτό, πριν κι αυτός ανοίξει τους καταρράχτες του ουρανού, αλλά μόνο για εννέα μέρες. Μόνο που τους κατάπιε το μάθημα των Θρησκευτικών, που, ώρες ώρες, είναι να γελάς και να κλαις.

Ετσι παρακολουθούσα τη συνεχή ενημέρωση περί καιρού από τη Μετεωρολογική, με τον ενδεικτικό τίτλο, πάνω από χάρτη Ελλάδας: ΤΩΡΑ ΒΡΕΧΕΙ. Γέλασα καλόκαρδα, γιατί πήγε το μυαλό μου, συνειρμικά/ηχητικά, στην άλλη μεταφορά: ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ…