Οταν ξυπνάς από κακό ύπνο

Κυριακή προς Δευτέρα, παιζόταν, μετά τα μεσάνυχτα, στην ΕΡΤ2 το ντοκιμαντέρ «Αρκαδία», του Φίλιππου Κουτσαφτή, και κάθισα να το δω μονομαχώντας με τη νύστα.

Καλό, αλλά όχι όπως το προηγούμενό του, «Η αγέλαστος πέτρα», για την Ελευσίνα, που άφησε εποχή∙ ιδίως το εύρημα του σκηνοθέτη να κινήσει στις αρχαιότητες φυσικό πρόσωπο που ζούσε εκεί, αναπόσπαστος, λες και έπαιρνε ζωή από τα αρχαία, με χαρακτηριστικά περιθωριακού.

Είδα πάντως πως η «Αρκαδία» –άκρως ενδιαφέρουσα και ευαίσθητη ταινία– είναι παραγωγής της Βιοχάλκο του Στασινόπουλου (προφανώς Αρκάδες οι Στασινοπουλαίοι). Το επισημαίνω ευχάριστα. Αλλα με νοιάζουν στους βιομηχάνους, δεν έχω προκαταλήψεις.

Για την οποία Βιοχάλκο, μου έλεγε τις προάλλες φίλος (του κλάδου σιδηροκατασκευών), ότι ναι μεν διατηρεί εγκαταστάσεις της στην Ελλάδα (και αλλού), αλλά, λόγω υψηλής φορολογίας, από πέρσι, νομίζω, μετέφερε την έδρα της από την Ελλάδα στο Βέλγιο.

Φαίνεται ότι μπροστά μας το Βέλγιο είναι φορολογικός παράδεισος. Γιατί στην Ελλάδα σήμερα, όπως είναι το κλίμα, δεν ευδοκιμούν ούτε ο παράδεισος ούτε η κόλαση. Είμαστε κάπου ανάμεσα στο πουθενά και στο κάποτε (παρελθόν και μέλλον, με παρόν αμφίρροπο).

Ούτε λέξη βέβαια, για καθαρτήριο. Φαίνεται πως οι μνημονιακές κυβερνήσεις μας (στατιστικά τουλάχιστον, αν κρίνουμε από δημοσιεύματα και δηλώσεις) περισσότερο νοιάζονται να επιστραφεί ό,τι διέφυγε (το οποίο, το υπογράφω, εν πολλοίς έχει διαφύγει ανεπιστρεπτί), παρά να παραμείνει ενταύθα ό,τι, κουτσά-στραβά, δεν διέφυγε ακόμα.

Εκτός αν ό,τι ανάποδο συμβαίνει, τους βολεύει∙ με ό,τι θεωρούν βόλεμα: δεν μπαίνουν σε παραπανίσιο κόπο π.χ., μην πάμε στο πονηρό. Ή δεν ξέρουν τι συμβαίνει, άρα και δεν μπορούν να το αλλάξουν.

Οπότε τα πράγματα είναι χειρότερα απ’ όσο δείχνουν, όσες θετικές αξιολογήσεις και αν γίνουν. Επαναλαμβάνω, γιατί στην Ελλάδα σήμερα ο καθένας μας κυκλοφορεί με ετικέτες ετοιμοκόλλητες, φίλοι κόψανε καλημέρες κ.λπ.: όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις.