Λένε πως ο φόβος φυλάει τα έρημα. Αυτό όμως ισχύει για τον καθημερινό άνθρωπο, που απειλείται από διάφορους κινδύνους και, από φόβο ή διά του φόβου, αποφεύγει να εκτεθεί σε κινδύνους και, έτσι, προφυλάσσεται.
Είναι αυτό που ένας άλλος παροιμιακός λόγος το αποδίδει πιο γλαφυρά: Του δειλού η μάνα ποτέ δεν κλαίει.
Αυτά, για τον απλό, τον καθημερινό, τον μέσο άνθρωπο. Οταν όμως ο φόβος θρονιάζεται, σαν άλλη μανία καταδίωξης, στο μυαλό ενός ανθρώπου, που συμβαίνει να είναι πολιτικός ηγέτης και από το μυαλό του (και τις εμπνεύσεις του) να εξαρτάται η χώρα της οποίας ηγείται, αλλά και η ευρύτερη περιοχή στην οποία ανήκει, που μάλιστα συμβαίνει να βρίσκεται σε περίοδο γενικής ανάφλεξης, τότε ο φόβος όχι μόνο δεν φυλάει τα έρημα, αλλά μπορεί ακόμα και να απειλεί με ερήμωση.
Επειδή πολλά ακούστηκαν, ακούγονται, νομίζω και θα ακουστούν για τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, από «σουλτάνο» μέχρι κι εγώ δεν ξέρω τι∙ όλα με αρκετή δόση αληθείας, που πολλά, προσωπικά, τα συμμερίζομαι (ένα από τα πιο επιτυχημένα το είπε, πρόσφατα, ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Ζαν Ασελμπορν: ότι δημιουργεί, ο Ερντογάν, «οδηγίες χρήσεως δικτατορίας».
Ενα μόνο έχω να παρατηρήσω, που το θεωρώ πολύ κρίσιμο και σοβαρό για την Τουρκία και την ευρύτερη περιοχή:
Καιρό τώρα εκ βαθέων σύμβουλος του προέδρου της Τουρκίας είναι ο φόβος του, μήπως χάσει όσα ήδη απέκτησε (και δεν εννοώ μόνο δόξα, ο καιρός θα δείξει και άλλα, πιο ευτελή, πράγματα) και στερηθεί των προσδοκιών του για ακόμα περισσότερα.
Αυτή τη στιγμή, αν δεν είναι ο πιο, είναι μέσα στους πιο φοβισμένους (και φοβικούς, ψυχωτικά αυτό) ηγέτες στον κόσμο. Ετσι, με τον φόβο του πριονίζει τον θρόνο («σουλτανικές» ή οιονεί «σουλτανικές» προσδοκίες) που (νομίζει ότι) κάθεται…
