Εν όψει αποψινού Brexit ή… non Brexit (και πώς μας πήρε τους Ευρωπαίους και μας σήκωσε, παρά ταύτα αμετανόητος ευρωπαϊστής και οπαδός του non Brexit ο επιγραφόμενος) είπα σήμερα, σαν ριλάξ, να ασχοληθώ με διδακτική κωμωδία παιγμένη έτσι που μου άρεσε:
Παπάς νέος, ωραίος και μπερμπάντης, υποκύπτει στα θέλγητρα νέας, τσαχπίνας, πλην παντρεμένης, με γηραιό αλλά κόμη μεγαλοκτηματία. Ζάκυνθος 19ος αιώνας. Ο σύζυγος μεταβαίνει στα κτήματα –άρα, πεδίο ελεύθερο…– όμως, επιστρέφει αιφνιδίως λόγω βλάβης της άμαξας.
Ο εραστής-παπάς μόλις προλαβαίνει και διαφεύγει διά παραθύρου, αλλά στη βιασύνη ξεχνάει το σώβρακο. Το ανακαλύπτει ο σύζυγος κάτωθεν μαξιλαρίου. Αυτομάτως η σύζυγος, έκπληκτη αλλά… αθώα παντός ανομήματος, σταυροκοπιέται με δέος θεωρώντας ευλογία ότι ο Αγιος (ανύπαρκτος, μόλις επινοημένος) Γρύφων έκαμε την τιμή και… αφιέρωσε το άγιον εσώβρακόν του στη νυφική παστάδα.
Ο παπάς, με χείρα βοηθείας του ηγουμένου του μοναστηριού -μπερμπάντης και αυτός στα νιάτα του, αλλά πιο προσεκτικός!- κατορθώνει πιστοποίηση θαύματος και καθαγίαση ιερού εσωβράκου. Φινάλε.
«Το εσώβρακον Αγίου Γρύφωνος», 1897. Καυστική, αθυρόστομη έμμετρη ζακυνθινή σάτιρα της σειράς (μόνο σε περιβάλλον αποκριάτικης ανοχής…) «Ομιλίες». Δράστης: Ιωάννης Κολώνιας (1868-1917), άνθρωπος που δεν μπορούσε να κλείσει το στόμα του στα στραβά της εποχής του και βουτούσε την πένα του στα φαρμάκια που τον πότιζαν όσοι (μεγαλοσχήμονες) θίγονταν από τις σάτιρές του: φυγή από Ζάκυνθο, Αθήνα (Εθνική Βιβλιοθήκη), Καλαμάτα (τηλεγραφείο), Καρυές Αγίου Ορους, αλκοολισμός-θάνατος.
Θίασος «Προσάναμμα». Αγάπη για το θέατρο. Περιοδεύει. Δείτε το. Το είδα σε κατάλληλο περιβάλλον: αυλή αθηναϊκού αρχοντικού 19ου αιώνα, Μελιδώνη 4, Θησείο, Μουσείο Νεότερης Κεραμικής. Ο Τσίπρας παρουσίαζε στο Μουσείο Ακρόπολης σχέδιο για ανάκαμψη. Την επομένη η «Εφ.Συν.» τιτλοφορούσε το σχετικό ρεπορτάζ: «Βρίσκοντας λύση στον γρίφο της ανάπτυξης». Συνειρμικά, λόγω «γρίφου», σκέφτηκα τον… Αγιο Γρύφωνα, συν το… δημώδες «μας παίρνουν και τα σώβρακα»…
