Ιστορία δεν γράφεις με τα λόγια

Αυτό που γνωρίζω εκ πείρας είναι ότι γράφει κανείς ιστορία, όταν δεν διατυμπανίζει ότι γράφει Ιστορία. Αλλωστε, η ρημάδα (η Ιστορία) έχει το χούι να γράφεται με έργα. Δεν γράφεται ούτε στα λόγια ούτε στο… μιλητό.

Δεν ξέρω πόσο αδέκαστη είναι στις κρίσεις (η Ιστορία), είναι όμως θεόκουφη στις παρακλήσεις∙ δεν ακούει και δεν καταλαβαίνει τίποτα, προτού δει τα λόγια να γίνονται έργα, και τότε ίσως αποφασίσει, στα έργα και μόνο στα έργα, να διαθέσει μία από τις πολλές σελίδες της.

Αυτά βέβαια είναι «μαθήματα Ιστορίας» δι’ αρχαρίους. Αλλά έτσι, το ’φερε η κουβέντα, μετά τα όσα δήλωσαν οι υπουργοί Εσωτερικών και Εργασίας, Παναγιώτης Κουρουμπλής και Γιώργος Κατρούγκαλος, εξερχόμενοι του Μαξίμου, όπου μετείχαν σε σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό, με θέματα: τον εκλογικό νόμο και την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Ο μεν πρώτος προανήγγειλε, εκ μέρους της κυβερνήσεως, «διάλογο δημοκρατίας και επανεκκίνησης του πολιτικού συστήματος για την “4η Ελληνική Δημοκρατία” με ριζοσπαστικές και ριζικές αλλαγές», ο δε δεύτερος, ότι «τώρα που ολοκληρώθηκε η αξιολόγηση και τέθηκε οριστικά τέρμα στην πολιτική αβεβαιότητα, έχει έρθει η ώρα για την ανάπτυξη στην οικονομία και για την οικοδόμηση της νέας Ελλάδας, του νέου πολιτικού συστήματος». Ο λόγος σου μας χόρτασε και το ψωμί σου φά’ το… που λέει κι η παροιμία.

Για σιγά παιδιά! Πάρ’ τε και μιαν ανάσα, κάν’ τε κι ένα τσιγαράκι, που λέει κι ο λόγος και σκεφτείτε και λίγο το πράγμα, πριν βγείτε και το αμολήσετε στη ρούγα κι όποιον πάρει ο χάρος. Πιο μετρημένα τα λόγια, μην έρθουν (μετά την 24η Ιουλίου, 42η επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας, έτσι λένε…) τα έργα και τρέχουμε και δε φτάνουμε. Κάτι τέτοια, στα χρόνια μου, τα λέγαμε αμετροέπειες, ευπρεπώς. Αλλά κάτι παιδάκια της πιάτσας τα λέγανε μπαρούφες…