Ποιοι εφοδιάζουν τους πολέμους

Ξεκίνησα τον Μάρτιο με το χρονογράφημα «Ποιοι εφοδιάζουν το κράτος-υβρίδιο», από το φερόμενο –από πού κι ώς πού;– σαν «κράτος του ισλάμ»∙ από το οποίο «κράτος», ο συριακός στρατός υπό τον Ασαντ, μετά την αποχώρηση των Ρώσων, ανακατέλαβε την ιστορική Παλμύρα και προωθείται…

Αυτά μας λένε οι ειδήσεις, ότι δηλαδή το «μαύρο πρόβατο» για τη Δύση, ο Ασαντ, μέσα από έναν εμφύλιο πέντε χρόνων, που τον υπέθαλψε και τον συντηρεί η Δύση, ενθαρρύνεται τώρα διά της πλαγίας, με «μυστικές» συμφωνίες που τις καταλαβαίνει και η κουτσή Μαρία, να καθαρίσει τα πράγματα με τους «λύκους» ενός ποικιλώνυμου και ποικιλόμορφου «ισλάμ». Συμβαίνουν αυτά και πολλά άλλα πολύ χειρότερα, όταν τις λεπτές ισορροπίες στην πολιτική, ιδίως σε ζώνες εύφλεκτες όπως αυτές του αφροασιατικού αραβικού τόξου, διαδέχονται χοντρές ανισορροπίες.

«Πόλεμος πατήρ πάντων των κερδών» ήταν η πρώτη σελίδα στην προχθεσινή «Εφ.Συν.», εμπνευσμένη από τον Ηράκλειτο. Να το φιλοσοφήσουμε λοιπόν, καθώς: «Στοιχεία του αμερικανικού Κογκρέσου, της Παγκόσμιας Τράπεζας και οικονομικών αναλυτών δείχνουν πως ο πόλεμος –με τη σημερινή μορφή του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”– παραμένει μακράν η πιο κερδοφόρα βιομηχανία, καθώς οι συρράξεις κοστίζουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και τον λογαριασμό πληρώνουν πάντα οι φορολογούμενοι πολίτες».

Στην έρευνα, τρεις σελίδες, παρατίθενται συγκριτικά στοιχεία κόστους (μόνο σε χρήμα, γιατί αν υπολογίσουμε το κόστος ενός πολέμου με τις επιπτώσεις του, η ιστορία πάει πολύ μακριά) των τεσσάρων μεγάλων μεταπολεμικών πολέμων που προηγήθηκαν του αντι-τρομοκρατικού: Κορέα, Βιετνάμ, Περσικός, Γιουγκοσλαβία.

Η μεγάλη, νομίζω, διαφορά (πέραν των κερδών εταιρειών παραγωγής όπλων, με τις ΗΠΑ αναμφισβήτητα πρώτες), η ειδοποιός διαφορά είναι ότι, αντίθετα με τους τέσσερις πολέμους επί κρατών, ετούτος ο πόλεμος με κράτη-σκιές δεν δείχνει να έχει τέλος. Δεν θα δώσει στην Ιστορία Ημέρα Νίκης. Σαν να βρήκανε τον μήνα που τρέφει τους έντεκα…