Από τον Σεφέρη και τους «Θεατρίνους» του ο τίτλος του σημερινού χρονογραφήματος, μαζί και οι δύο πρώτες στροφές:
Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε/ όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε/ στήνουμε θέατρα και σκηνικά,/ όμως η μοίρα μας πάντα νικά/ και τα σαρώνει και μας σαρώνει/ και τους θεατρίνους και το θεατρώνη/ υποβολέα και μουσικούς/ στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς
Τυχαία η επιστροφή, μετά από μικρή απουσία, της στήλης συνέπεσε με την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, συγχρόνως και Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού, που οι Ελληνες ποιητές την αφιέρωσαν στους πρόσφυγες.
Μεταφορά, συμβολισμός, επιγραμματική γραφή, εικονοποιία. Αν μπορούμε να μιλήσουμε για θεμέλια της ποίησης, νομίζω πως αυτά τα τέσσερα είναι τα βασικά. Στους «Θεατρίνους» του Σεφέρη και τα τέσσερα συνυπάρχουν υποδειγματικά και εύληπτα∙ μεταφορές και συμβολισμοί δίνονται πεντακάθαρα.
Γεννημένος στη Σμύρνη, με μνήμες πρόσφυγα, αλλά και διπλωμάτης ο Σεφέρης, σε διαρκή μετακόμιση, γνώριζε από θεατρίνους της ζωής, από θιάσους περιοδεύοντες, από μπουλούκια, που χτίζουν θέατρα και τα χαλάνε (οι «Θεατρίνοι» του γράφτηκαν το 1943 στη Μέση Ανατολή). Γνώριζε κι από ρόλους: άλλα να σκέφτεται ο ποιητής, άλλα να φθέγγεται ο διπλωμάτης.
Ο θεατρίνος, ο διπλωμάτης, στη ζωή καθενός. Στήνει θέατρα και τα χαλάει. Αλλάζει ρόλους. Μεταμορφώνεται στη σκηνή και παίζει τον όρθιο, ενώ στο βάθος είναι αόρατα πεσμένος. Γελάει, ενώ από μέσα του πονάει.
Το είναι και το φαίνεσθαι. Είσαι ό,τι φαίνεσαι. Αυτό που δείχνεις στο θεατή. Πόσοι και πόσοι, από φόβο ή από λεπτότητα, από συστολή ή από αξιοπρέπεια, δεν φυλάνε βαθιά μέσα τους ουλές και πίκρες αγιάτρευτες. Πόσοι δεν κλείνονται στη σιωπή τους και δεν τυλίγονται στο σκοτάδι τους. Ανώνυμοι.
Τυχαία άκουσα στο ραδιόφωνο έναν στίχο (Ελληνα ποιητή, αλίμονο δεν συγκράτησα όνομα):
Να αγαπάς τον άνθρωπο στα σκοτάδια του. Τότε σε έχει πραγματικά ανάγκη
