Ενας περίπατος σε δύο δόσεις

Ελεγξα τον καιρό από τη βεράντα. Βροχερός, αλλά το ρισκάρισα. Οποτε πιάσει βροχή επιστρέφω, σκέφτηκα. Επέστρεψα μόλις βγήκα από την πολυκατοικία! Φαίνεται πως η βροχή ξεκίνησε όσο ήμουν στο ασανσέρ. Δεν θυμάμαι να μου είχε ξανατύχει.

Βροχή να με πετύχει στον δρόμο, ακόμα και να γυρίσω στο σπίτι μουσκίδι, ναι. Βροχή να με υποχρεώσει να διακόψω περίπατο, ναι, πολλές φορές. Βροχή όμως που να με πάει μπρος-πίσω με το άνοιγμα της πόρτας, δεν θυμάμαι άλλη φορά, στα πάνω από είκοσι χρόνια μεγάλων καθημερινών περιπάτων.

Τους ξεκίνησα με τον Μαντ, τον σκύλο μας, το ’94, και τους χρωστάω στον Μαντ. Εως τότε μεγάλους περιπάτους έκανα, στον Υμηττό τα Σάββατα (μέρα ρεπό στις απογευματινές εφημερίδες) και στην Αθήνα τις Κυριακές.

Τους καθημερινούς τους οφείλω στον Μαντ, όπως του οφείλω ότι μ’ έμαθε να παρατηρώ και να βλέπω με άλλο μάτι τον καιρό, τη φύση, το περιβάλλον∙ μεγάλη σπουδή, για όποιον ενδιαφέρεται. Γι’ αυτό χάρηκα –για τους εγγονούς μου– μόλις είδα στο σπίτι τους, τον Νοέμβριο, ένα κουταβάκι, τη… Μάντη, πέντε χρόνια μετά την απώλεια του Μαντ!

Κατά τις οχτώ, που η βροχή σταμάτησε, είπα να βγω και όπου βγει. Σάββατο και το πήρα για τον Υμηττό, περίπου μιάμιση ώρα αργότερα από το συνηθισμένο.

Γύρω στις εννιά ήμουν στο ύψος του Μοναστηριού Καισαριανής, από τον κάτω δρόμο. Συννεφιά, άρωμα δάσους μετά τη βροχή, αέρας που θρόιζε τα φύλλα… βγήκα από την άσφαλτο και μπήκα στο μονοπάτι της επιστροφής να «δω κ’ εγώ την φύσι λίγο…» προς Καβάφη.

Δεν ήταν το γραφτό μου! Στα πρώτα μέτρα του μονοπατιού τη σιωπή ράγισε (ποιητικά, γιατί, πραγματικά, τη σμπαράλιασε…) άγριο μαρσάρισμα και βάναυσο γκάζωμα δύο «μοτοκροσάδων» που «ιππεύανε» προπονούμενοι. Παραμέρισα! Παίξαμε-χάσαμε, σκέφτηκα. Τι θες νόμους και… προφήτες! Κυριαρχούν τα γεγονότα…