Οι πέντε που δεν είναι έξι…

«Αντιρρησίες», «αντάρτες», «ανησυχούντες»… πολλοί οι χαρακτηρισμοί, από άλλους αλλά και από τους ίδιους, που αποδόθηκαν στους πέντε βουλευτές της Ν.Δ., συντάκτες της κριτικής προς την ηγεσία του «επιτελικού κράτους» επιστολής που δημοσίευσαν τα «Νέα» (28/4). Αφορμή για το ομαδικό αυτό διάβημα πήραν από ανάρτηση (7/4) του υπουργού Επικρατείας, έμπιστου του πρωθυπουργού, εξωκοινοβουλευτικού, ορισμένου από τον κ. Μητσοτάκη για την παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου Ακη Σκέρτσου, με θέμα: «Κράτος πολιτών ή κράτος πελατών».

Αν η ανάρτηση/άρθρο του κ. Σκέρτσου είναι καθ’ υποβολήν ή προϊόν ελευθέρας βουλήσεως προς συμφέρον της παρατάξεως ή του «επιτελικού κράτους» είναι γεγονός άνευ σημασίας. Καθείς μπορεί να υποθέσει ό,τι νομίζει που να αφορά το κυβερνών κόμμα είτε την κυβερνώσα ομάδα του κυβερνώντος κόμματος. Εκείνο που, νομίζω, δεν αμφισβητείται είναι ότι τόσο η ανάρτηση Σκέρτσου όσο και η επιστολή των πέντε απηχούν δονήσεις, ανεξαρτήτως βαθμού κλίμακας, που σημειώνονται μες στο κόμμα της Ν.Δ. είτε στην κοινοβουλευτική του ομάδα και πώς και από ποιους αυτές οι δονήσεις αξιολογούνται και, ενδεχομένως, ερμηνεύονται.

Ο τίτλος του σημερινού χρονογραφήματος Οι πέντε που δεν είναι έξι προέρχεται, μαθηματικά, από το 5-156=151, σε αντιδιαστολή προς το 6-156=150, άρα απώλεια κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας! Ο συλλογισμός δεν είναι δικός μου. Προηγήθηκαν άλλοι/άλλες συνάδελφοι. Αντλώ, για παράδειγμα, από το πολιτικό ρεπορτάζ του (ηλεκτρονικού πλέον) «Εθνους» (29/4): «… αν τελικά αποφασιστούν νέες παρεμβάσεις, σε γενικές γραμμές θα είναι από ομάδες έως πέντε βουλευτών, όχι περισσότερων. Ετσι, ακόμα και αν κρινόταν πως η κριτική έχει ξεφύγει και υπήρχαν διαγραφές (κάτι πάντως που δεν θεωρείται πιθανό), πάλι η κυβέρνηση θα είχε την πλειοψηφία στη Βουλή».

Γεγονός είναι πως η εξουσία ενώνει. Αν οι δονήσεις έχουν φέρει και ρήγμα -ή οι πέντε συνεχίσουν να εκφράζονται ανά πεντάδες- ίσως κάτι διαφανεί στη σημερινή συνεδρίαση της Κ.Ο. της Ν.Δ. Αλλοι βιάζονται. Εμείς παρακολουθούμε…