Πολιτισμός και Εξουσία (Ι)

[σ.σ. Το παρόν έχει άμεση σύνδεση με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις και είναι εξωφρενικά αφιερωμένο σε αυτά/αυτές]

Βρε καλώς τη βδομαδούλα που τελειώνει. Το ξέρετε: μ’ αρέσουν τα πράγματα που τελειώνουν. Και οι άνθρωποι που μπορώ να τελειώσω. Αστειεύομαι φυσικά, ζουμπούλια μου. Ισως όχι εντελώς, αλλά ας πούμε πως χιουμορίζω ένεκα Σαββάτου, ιερής μέρας για κάποιους που ο εκλεκτός λαός Του λεν πως είναι. Εγώ πάλι δεν έχω ανάγκες από κεφαλαία Τ. Είμαι ο εκλεκτός Μου. Και διαθέτω όλα τα προσόντα να εκλεκτοκατσικωθώ και στις καρδιές όσων χρειάζομαι. Γιατί χρειάζομαι και τα δεξιά μωράκια τώρα που έχουν φουλ εξουσία.

Βέβαια εγώ υπήρξα πάντα αριστερός. Από τα μικράτα μου. Πριν μάθω να δένω τα κορδόνια μου, ήξερα τα περί ταξικής πάλης. Βέβαια τα κορδόνια μού τα ‘δενε η νάνα μου, διότι εγώ ήμουν παιδί του πνεύματος και δεν μπορούσα ν’ ασχολούμαι με μικροαστικές χειρωναξίες. Αλλωστε η επανάσταση θέλει ελεύθερα χέρια. Ελεύθερα ν’ αγκαλιάζεις την εξουσία, με κάπως κιτρινισμένα δάχτυλα ωστόσο, γιατί είσαι και πολύ κουλτούρα, άρα δεινός καπνιστής, για ν’ αντέξεις το βάρος του κόσμου, που το νιώθεις, πολύ το νιώθεις γιατί είσαι αριστερός, πολύ αριστερός. Και καθαρά μανίκια, βέβαια. Βλέπεις την επομένη της αποτυχημένης επανάστασης (σιγά μην μπορούν να κάνουν κι άλλη οι αριστεροί του τόπου τούτου – γελάω!), την επομένη λοιπόν υπάρχουν πολλές δουλειές να γίνουν.

Αυτές θέλω να πάρω. Γιατί είμαι άνθρωπος του Πολιτισμού εγώ. Με προσόντα! Υψηλά, υψηλόφρονα, ψηλοκρεμαστά, σχεδόν μονοκρατορικά. Και άμα θέλω να πάρω δουλίτσες σε φεστιβάλ από θεσμικούς τα έχω κάνει τα κουμάντα μου. Πουλάω πολιτισμό, μανίτσα μου, και ξεμπερδεύω. Κάποιες μικρές αριστερές δημοσιογράφες, όπως η εν λόγω γράφουσα, μπορεί ν’ αναρωτιούνται πώς ενώ δηλώνω αριστερός, κάθε τρεις και λίγο βρίσκομαι στα τραπέζια δεξιών. Κατ’ αρχάς δεν είναι τραπέζια. Είναι θεσμικές επιφάνειες διαλόγου με ποικιλία τυριών και επιδοτήσεων. Κατά δεύτερον, δεν είμαι «στα τραπέζια». Δίπλα στην εξουσία είμαι και της σιγοψιθυρίζω την ανάγκη του Πολιτισμού – κεφαλαίο το «Π». Κάπου εκεί πέφτουν και οι επιχορηγήσεις που λέγαμε: κάτι Ηρώδεια, κάτι Επίδαυροι, όλο και κάτι γίνεται. Ωστόσο αυτά είναι τεχνικές λεπτομέρειες της παραγωγής. Μη γινόμαστε και λογιστές της αξιοπρέπειας – αυτά είναι για την πλέμπα.

Εγώ έχω όραμα. Μεγάλο. Σαν το βάρος και το καλλιτεχνικό μου εκτόπισμα. Δεν είμαι βαρύς· έχω βαρύτητα. Τόση, που δεν χωράει καν σε επιχορηγήσεις. Ενα αφιέρωμα «Ο Πολιτισμός ως αντίσταση» θα το δεχόμουν όμως – ταιριάζει ταμάμ στο τούτο μου! Αντίσταση όχι σε όσους υπογράφουν τις αναθέσεις φυσικά. Η αντίσταση πρέπει να είναι κομψή, φορητή, να μπαίνει σε φάκελο και να παραδίδεται με Δελτίο Τύπου. Και μην ακούω ανοησίες περί συμβιβασμού. Δεν συμβιβάζομαι· συνομιλώ. Δεν γλείφω· υγραίνω θεσμικά το πεδίο. Δεν παρακαλάω· διαπραγματεύομαι με το βλέμμα του ανθρώπου που έχει ήδη τυπώσει την αφίσα. Πάντα με τον λαό στην καρδιά μου. Ο λαός είναι το αίμα του Πολιτισμού. Εγώ είμαι κάτι σαν αιμοπετάλιο σε ελεύθερη σχέση: πάω από φεστιβάλ σε φεστιβάλ, από θεσμό σε θεσμό, από «αγαπητέ μου» σε «τι υπέροχο έργο κάνετε», και κρατάω ζωντανή την κυκλοφορία.

Με δυο λόγια… είμαι ένα παπάκι, που σου κάνει κρα, που σου κάνει κρα-κρα-κρα. Κρά!