Ντίλιαν, Ταλ Ντίλιαν…

Ετσι, για να μην μπερδεύεται ο κ. Μητσοτάκης, μπερδεύει κι εμάς… Γιατί, όπως αποδείχθηκε στην πρόσφατη ολομέλεια της Βουλής, ούτε στην απομνημόνευση -άλλως και παπαγαλία λεγόμενη- δεν τα πάει καλά. Κι ας λένε μερικοί ότι τα κάνει επίτηδες. Δεν ασπάστηκε επίτηδες τον ζωγραφικό πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη «Η Εξοδος του Μεσολογγίου» στο Μεσολόγγι. Απλούστατα, τον πήρε για εικόνισμα.

Ντίλιαν, λοιπόν, Ταλ Ντίλιαν (Tal Dilian) είναι το ακριβές όνομα που προσπάθησε να θυμηθεί ή να ειρωνευτεί ή δεν ξέρω τι…ο πρωθυπουργός, όχι Ντίλαν. Ο Μπομπ Ντίλαν είναι άλλος, εβραϊκής καταγωγής επίσης, όπως ο Ντίλιαν, αλλά από άλλο ανέκδοτο από αυτά που δεν φαντάζομαι να ψυχαγωγούν τον κ. Μητσοτάκη. Νομπελίστας της λογοτεχνίας που μπορείς και να τον χαρακτηρίσεις πρίγκιπα της μπαλάντας, ενώ ο άλλος έχει ήδη χαρακτηριστεί «τσάρος του κυβερνοχώρου». Μόνη μακρινή σχέση του Ντίλαν με τον υπόκοσμο του Predator (θηρευτής), αλλά από τη μεριά του θηράματος, είναι στο τραγούδι του «Shelter from the Storm» (Καταφύγιο στη Θύελλα), στον στίχο «hunted like a crocodile» («κυνηγημένος σαν κροκόδειλος», όχι… δειλός).

Ενώ, όπως διαβάζω στον ιστότοπο «Solomon», ο αξιότιμος καταδικασθείς Ντίλιαν φέρεται «Συνδεδεμένος με σκάνδαλα παρακολούθησης σε Κύπρο και Ελλάδα (…), από τους πιο αμφιλεγόμενους στην Ευρώπη σήμερα: το όνομά του αναφέρεται δεκάδες φορές σε πόρισμα της Επιτροπής PEGA του Ευρωκοινοβουλίου για τη χρήση λογισμικών κατασκοπείας (spyware) στην Ευρώπη».

Για τον οποίο ο πρωθυπουργός το ξέκοψε: «Τώρα για τον κύριο Ντίλαν, Ντίλιαν, πώς τον λένε. Δεν εκβιαζόμαστε από κανέναν πρωτόδικα καταδικασμένο ο οποίος έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει. Δεν εκβιαζόμαστε από κανένα συμφέρον». Δεν θυμάμαι βέβαια από την αντιπολίτευση να του είπαν ότι τον «εκβιάζουν συμφέροντα». Μόνο για τον Ντίλιαν είπαν ευθέως και, πλαγίως, για τον Μακάριο (του ΟΠΕΚΕΠΕ)… μακαρίως παυθέντα, πιθανόν με παρέμβαση από μηχανής… θεάς, όπως στις αρχαίες (ιλαρο)τραγωδίες, όταν τη λύση δεν μπορούσε να δώσει άνθρωπος..