Το περίμενα. Μες στον πολεμικό παροξυσμό των ημερών –ιδίως από την πρώτη αποστολή ελληνικής φρεγάτας για προστασία της Κύπρου και μετά– περίμενα τη νεκρανάσταση της λέξης «εθνικόφρων», αν όχι αυτολεξεί, έστω κατά τα συμφαζόμενα. Πάντως, θα αναβίωνε, αργά η γρήγορα, η διάκριση (κάποτε την είπαν και διχασμό) ανάμεσα σε «υπερασπιστές των ελληνικών συμφερόντων» και σε όσους «παραληρούν» «ότι η Ελλάδα δεν δικαιούται να υπάρχει».
Ο κλήρος έπεσε –«το πήρε πάνω του» που λέμε–, μόλις 18 μέρες μετά το ξεκίνημα του πολέμου ΗΠΑ – Ισραήλ (Τραμπ – Νετανιάχου) εναντίον solo Ιράν, στον βουλευτή της Ν.Δ. και υφυπουργό Εξωτερικών Χάρη (Θεοχάρη) Θεοχάρη, ο οποίος χτύπησε αλύπητα, εντός Κοινοβουλίου (ψιλά γράμματα…) τον βουλευτή της Πλεύσης Ελευθερίας Αλέξανδρο Καζαμία (μηχανικός λογισμικού ο κ. Θεοχάρης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών σε βρετανικό πανεπιστήμιο ο κ. Καζαμίας, ψιλά γράμματα επίσης…), επειδή ο άνθρωπος τόλμησε να έχει αντίρρηση για την παρουσία ελληνικής δύναμης στην Ερυθρά Θάλασσα, ενώ, εμμέσως, επέκρινε την προμήθεια αντιπυραυλικού και antidrone θόλου «εν μέσω ενός παράνομου πολέμου».
Τον άδραξε λοιπόν ο κ. Θεοχάρης, ως εθνικόφρων υποβρύχιος αλιεύς, τον κ. Καζαμία, και τον σβάρνισε ως πολυπλόκαμο αντεθνικό οκτάποδα, ειπών τα ευγενή, πιθανόν εκ πολιτικής καταγωγής: «Αφού δεν σας ενδιαφέρει η Ελλάδα, γιατί γίνατε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου; Τρία λεπτά μάς λέγατε ότι δεν πρέπει να υπερασπιστούμε τα ελληνικά συμφέροντα (…). Ακούσαμε ένα παραλήρημα τριών λεπτών ότι η Ελλάδα δεν δικαιούται να υπάρχει. Δεν μπορείτε να έρχεστε εδώ και να λέτε αυτά τα πράγματα. Είναι ντροπή».
Ποτέ δεν πίστεψα, εδώ που τα λέμε, πως η εθνικοφροσύνη (που άλλοτε έχω χαρακτηρίσει ως «το πιο ακριβό σπορ» στην Ελλάδα) απεβίωσε. Πάντα πίστευα ότι διατελεί σε νεκροφάνεια, όπως εκείνα τα διαολικά μικρόβια που υπνώττουν επί χρόνια στον οργανισμό κι όταν αφυπνίζονται σου αλλάζουν τα πετρέλαια και πάνε τη βενζίνη στα 2,45 ευρώ το λίτρο. Ποτέ όμως δεν φανταζόμουν τόσο πανηγυρική αφύπνιση! Και τώρα, με την επέτειο της Εθνεγερσίας!..
