Περί του εργασιακού νομοσχεδίου ο λόγος, άλλως και «Εθνική Κοινωνική Συμφωνία για την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας» που υπερψηφίστηκε στην Ολομέλεια της Βουλής και έγινε νόμος του κράτους από 158 βουλευτές (156 του κυβερνώντος κόμματος συν δύο· ίσως που ψηφίστηκαν με το κυβερνών κόμμα, αλλά αποχώρησαν ή τους απομάκρυναν) και καταψηφίστηκε από 134, επί συνόλου ψηφισάντων 292.
Αυτά, κατόπιν ονομαστικής ψηφοφορίας και επί της Αρχής. Ενώ επιμέρους άρθρα, το όλον 13 σε σύνολο 97, πήραν ευρύτερη πλειοψηφία, από 158 μέχρι και 194 ψήφους. Δεν έχει, νομίζω, σημασία ποια άρθρα και γιατί. Διότι πολλών η ευρύτερη πλειοψηφία μπορεί να θεωρηθεί και αυτονόητη. Γεγονός όμως είναι –και γεγονός γενικευμένο στα έξι έως τώρα χρόνια της μητσοτακικής ευδαιμονίας κατά τα οποία η Ελλάς ευτυχεί, χαίρεται και αγάλλεται– πως και αυτό το νομοσχέδιο, όπως όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια της εξαετίας, υπερψηφίστηκαν από Ολομέλειες της πλειοψηφίας που κυβερνάει: από 156+2 προς 292· η αυτοδυναμία που απαίτησε από τους εκλογείς ο πρωθυπουργός.
Να ξέρουμε και τι μας γίνεται δηλαδή και πού πάνε οι «ευρύτερες συναινέσεις» που ο κ. Μητσοτάκης, κατά τα λεγόμενά του και τα κυριακάτικα αναρτημένα του, περίπου σκοτώνεται να τις πετύχει. Η αλήθεια είναι πως η διατύπωση: «ψηφίστηκε από την Ολομέλεια» είναι ψευδεπίγραφη. Η σωστή διατύπωση είναι –και έτσι θα καταγράψει η Ιστορία τη νομοθετική παραγωγή της εξαετίας– ότι «ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της κυβερνώσας πλειοψηφίας», όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τον εκβιασμό της αυτοδυναμίας και ακολούθως, πρόσφατα, λειτουργεί –κυρίως εις βάρος της αντιπολίτευσης– με τον εντελώς τζούφιο κόφτη του προέδρου της Βουλής· που ούτε ο ίδιος κατάλαβε γιατί τον επέβαλε…
Το μόνο σοβαρό από όσα είπε η αρμόδια υπουργός Εργασίας (γνωστή και από προηγούμενες αρμοδιότητες) είναι ότι ο νέος νόμος σηματοδοτεί «αφετηρία νέας εποχής»· σοβαρό, ως απειλή! Ομως, οι νόμοι αλλάζουν. Ευτυχώς δεν φτάσαμε ακόμη σε Ολομέλειες των 149…
