Δεν θα κόψω ποτέ λουλουδάκι, γιατί είναι μικρό σαν παιδάκι. Αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι. Μια ωραία πεταλούδα σ’ έναν κήπο μια φορά. Περνά, περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα. Σας δίνουμ’ ένα ναύτη που όλο μύγες χάφτει, αυτόνε χάρισμά σας στα μούτρα τα δικά σας. Οταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις κι όταν σου λέω μανταρίνι να κρύβεσαι. Ηρθε μια γριά απ’ την πόλη κι έφερε το χάσι χάσι, Παναγίτσα μου να χάσει. Παπάκι πάει στην ποταμιά, για να κρυφτεί στην καλαμιά. Τρία πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ. Τον χάρο τον αντάμωσαν πεντέξι οπεκεπέδες, πες μας ρε χάρε να χαρείς πώς φτιάχνουμε κεφτέδες…
Μωρέ κρύβε λόγια! Μη σε πιάσουν τα κυκλώματα κι έχουμε μετά καβγάδες και μαλώματα. Κράτα και λίγο πισινή, μη σου την κάνουν στριφογυριστή κάτι φλωρίνια τσαλαπετεινοί. Και πάνω που το γύριζες στην ποίηση, σε τσουβαλιάσουν για αποσταθεροποίηση. Κάτσε στην μπάντα, μην προπαγανδίζεις, βάλε τιράντα, μην παιδιαρίζεις. Παρήλθαν πλέον οι ιδεολογίες, ήρθαν στη μόδα οι δικαιολογίες. Παροπλιστήκαν οι ιδεολήπτες, κάνουν κουμάντο τσανακογλείφτες. Πήρανε σβάρνα οι τενεκέδες μικρά σοκάκια κι οι τεντζερέδες αμοληθήκαν να βρουν καπάκια.
Τρεις εβδομάδες είν’ όλες κι όλες το καρναβάλι, κι εδώ το πάμε βρέξει χιονίσει πάλι και πάλι. Κι όλο τελειώνει και ξαναρχίζει και πάλι πίσω ξαναγυρίζει. Το καρναβάλι, το καρναβάλι, σε δένει κόμπο, σου φέρνει ζάλη. Πας να ξεφύγεις, μη βρεις μπελάδες και σου την πέφτουν οι μασκαράδες. Με σερπαντίνες αντί ελπίδες και με μπαλόνια αντί πατρίδες. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, σου τα ’παν με αποβουτυρωμένο γάλα. Και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς. Γελάς, γελάς και τραγουδάς: Πάρ’ ένα σβόλο Μήτρο, διώξ’ τα σκυλιά που μου χαλούν το φύτρο. Δεν ξανακάνω φυλακή με το καπετανάκι που ’χει ντούγκλα το μουστάκι και αξύριστο γενάκι…. Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ μπλιμ μπλομ…
