Διάβαζα στη «Συντακτών του Σαββατοκύριακου», στο αφιέρωμα για το νερό, σε συνεργασία με το Μεσογειακό Ινστιτούτο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (MIIR: Mediterranean Institute for Investigative Reporting), υπό τον εύγλωττο τίτλο: «Ιδιωτικοποίηση νερού – Η Ευρώπη φρενάρει, η Ελλάδα επιταχύνει – Ανεξέλεγκτες αυξήσεις από την εμπορευματοποίηση του δημόσιου αγαθού» (Νίκος Μορφονιός από το MIIR), ότι:
«Η διαχείριση της ύδρευσης στην Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο αγοράς στο πλαίσιο μιας πολιτικής που ευνοεί την εμπορευματοποίηση και την είσοδο ιδιωτικών κεφαλαίων». Ενώ «την ίδια στιγμή, σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης (…) κράτη και δήμοι κινούνται προς αντίθετη κατεύθυνση, επαναφέροντας το νερό υπό δημόσιο έλεγχο, έπειτα από χρόνια ακριβών και κοινωνικά επιζήμιων ιδιωτικών πειραμάτων».
Θυμήθηκα ότι επάνοδος του νερού σε δημόσιο έλεγχο, είχα διαβάσει προ ολίγων ετών ότι συνέβη και στη μητρόπολη του καπιταλισμού· σε πολιτείες ή πόλεις των ΗΠΑ. Διαβάζοντας λοιπόν στο ρεπορτάζ: τις «μηχανές» και τους φορείς διά των οποίων, μία από τις πιο… ιδιωτικές κυβερνήσεις που υπάρχουν σήμερα στην Ευρώπη και στον κόσμο (με πιθανή εξαίρεση κάποια… εμιράτα του Περσικού Κόλπου· άλλο… κόλπο εδώ!), πασκίζει να κάνει το ύδωρ, από νερό, νεράκι με το σταγονόμετρο διά της ιδιωτικοποιήσεως ξεκινώντας ήδη από έως τσουχτερές αυξήσεις από πρώτης τρέχοντος (και μη φθάνοντος…) έτους. Τις καταγγελίες δημάρχων και συνδικαλιστών της ΕΥΔΑΠ, όπου, από ό,τι κατάλαβα, ευτυχώς που υπάρχει και το Συμβούλιο της Επικρατείας που αντιστέκεται διά του νόμου σε συνεχείς απόπειρες της κυβέρνησης Μητσοτάκη να παρανομήσει μετατρέποντας το νερό σε ρευστό υπέρ ιδιωτικού κεφαλαίου, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου που ολοένα στεγνώνει…
Επειδή έχω ψύχωση ότι οι αρχαίοι πρόγονοι (ανεξαρτήτως αν είναι πρόγονοι δικοί μου ή του Μητσοτάκη και των ομοίων του) τα έχουν πει ή προβλέψει όλα, το μυαλό μου πήγε στον Ερμή τον κερδώο. Που, εκτός από προστάτης του κέρδους ήταν (σοβαρά· έτσι πίστευαν τότε) και προστάτης των κλεφτών! Ακόμα λίγα αύριο…
