Δεν τα προλαβαίνεις πια τα θλιβερά γεγονότα σ’ αυτή τη χώρα. Είναι τέτοια η συχνότητα, που πάνω που πας να πενθήσεις το ένα, σε βρίσκει, απανωτά, το άλλο και δεν προφταίνεις να πάρεις ανάσα. Να συλλογιστείς, να βάλεις στο μυαλό σου και να λογαριάσεις: τι έγινε, πώς έγινε και γιατί. «Πάλι;» αναρωτιέσαι. «Πάλι τα ίδια;». Πάλι κάτι χάλασε, κάτι στράβωσε, κάτι έγινε που δεν έπρεπε, κάτι δεν έγινε, ενώ έπρεπε και από το θανατικό της Τετάρτης με την πλημμύρα στη Γλυφάδα, πήγαμε στα πολλά θανατικά, με την έκρηξη στη «Βιολάντα» των Τρικάλων, στη νυχτερινή βάρδια τα ξημερώματα της Κυριακής.
Χώρα του πένθους. Από μαύρο σε μαύρο και μετά σε πιο μαύρο. Δεν ξέρω τι λένε οι ψυχολόγοι για τα πέντε στάδια του πένθους. Αλλά σ’ αυτή τη χώρα είναι τόσα τα πένθη και τόσο κεραυνοβόλα, που είναι ζήτημα αν φτάνει κανείς πέρα από τα δύο πρώτα: την άρνηση: αρνείσαι να χωνέψεις πώς γίνονται αυτά που γίνονται, και τον θυμό: ένας ασίγαστος θυμός από όλα αυτά που δεν μπορείς να χωνέψεις.
Ακόμα και το πένθος μένει μισερό, δεν ολοκληρώνεται. Κι όταν κατακαθίζει η ένταση των πρώτων εντυπώσεων, ο θόρυβος, η φλόγα της επικαιρότητας. Μένουν οι οικογένειες των θυμάτων, τα παιδιά των μανάδων που τινάχτηκαν στη νυχτερινή βάρδια, πίσω από κλεισμένες πόρτες των σπιτιών, μακριά από τα φώτα των προβολέων, στο ισόβιο πένθος. Προς το παρόν έχουν την υποστήριξη ψυχολόγων που κάλεσε η εταιρεία.
Μένουν και κάποιες φράσεις, έτσι, στον αέρα, προς υπόμνηση, τώρα, όπως και πάντα σε ίδια ή παρεμφερή δυστυχήματα ή εγκλήματα, σαν βαλσαμωμένες: εργοδοτικά συμφέροντα – κρατική αδιαφορία – ελεγκτικοί μηχανισμοί – επιθεωρητές εργασίας – μέτρα ασφαλείας – απόδοση ευθυνών όπου αναλογούν – δεν θα επιτρέψουμε να επαναληφθεί – επικρατέστερες εκδοχές – όχι στη συγκάλυψη – ταυτοποίηση με ντι εν έι – συστήματα ανίχνευσης διαρροής αερίου – και το περίφημο της ανάπτυξης success story, θλίψης story…
