Ενα μικρό θαύμα… αυτοδιαχείρισης συντελείται στην πολυκατοικία μας το τελευταίο διάστημα. Η έως τώρα διαχειρίστρια ή αποφάσισε ή κάποια συνέλευση (στις οποίες ουδέποτε μετέχω) την υποχρέωσε να αποφασίσει να αφήσει τη διαχείριση. Προφανώς, η εναλλακτική ήταν να δοθεί η διαχείριση στα γραφεία που επεξεργάζονται και εκδίδουν λογαριασμούς κοινοχρήστων, αλλά συγχρόνως μπορούν και αναλαμβάνουν, γενικά, διαχειρίσεις, έναντι προσφοράς.
Προσφέρθηκε λοιπόν η συμπαθέστατη Αννούλα του πρώτου ορόφου, μετά από συνέλευση που έγινε στο διαμέρισμά της περί τα τέλη της περασμένης χρονιάς, να κινηθεί, διαδικτυακά, στον χώρο των εν λόγω εταιρειών, να παίρνει προσφορές και να τις διακινεί, με viber, στους ενοίκους της πολυκατοικίας. Οπότε, από τις αρχές της νέας χρονιάς, άρχισε να κατακλύζεται το viber με μηνύματα, από και προς Αννούλα, από προσφορές μέχρι ευχαριστίες και μέχρι –λόγω νέας χρονιάς– ευχές για τον καινούργιο χρόνο.
Κάτι δηλαδή σαν διαρκής συνέλευση πολυκατοικίας υπό συνθήκες… on line με τα multi media! Ετσι είχα κι εγώ την ευκαιρία να μάθω ονόματα συνενοίκων, καινούργιων αλλά και παλαιών, που δεν γνώριζα, και να μάθουν το όνομά μου συνένοικοι που δεν με γνώριζαν. Μια αναβίωση, αν όχι γειτονιάς, αλλά ατμόσφαιρας των πρώτων πολυκατοικιών της Αθήνας, εποχή του ’50-’60, που τις θυμάμαι καλά, ιδίως στους Αμπελοκήπους, με πρώτη πρώτη τον αριθμό 10 στη λεωφόρο Κηφισιάς, που πολλοί/ές από τους ενοίκους είχαν μεταξύ τους και κοινωνικές σχέσεις.
Το κλίμα που πάει –και μακάρι!– να διαμορφωθεί αποτυπώνεται στο viber της κοπέλας του απέναντι διαμερίσματος (αυτήν την ξέρω από παιδούλα!): «Σε ευχαριστούμε Αννα και για το ότι μας έκανες γκρουπ και μπορούμε να το συνεχίσουμε στο μέλλον και με άλλα θέματα της πολυκατοικίας και της καλής γειτονίας!». Ισως ένα φωτάκι ελπίδας, από μια γωνιά τής, απρόσωπης πια, Αθήνας. Η Αννούλα, εδώ και καιρό, πάσχει από έντονο κινητικό πρόβλημα. Εις πείσμα, επιμένει και οδηγεί!..
-320x213.jpg)
