Διάβαζα στη «Συντακτών» της Δευτέρας και στο ρεπορτάζ του Κώστα Αλατζά: «Ο “Κίμων” πάνω από την καθημερινότητα», με αφορμή σχετική ανάρτηση στην κυριακάτικη επισκόπηση του πρωθυπουργού, όπου και περιλαμβανόταν το ιστορικό πλέον γνωμικό του κ. Μητσοτάκη πως «η πολιτική δεν είναι μόνο διαχείριση της επικαιρότητας», «είναι πάνω απ’ όλα ευθύνη να παίρνεις αποφάσεις που χτίζουν σταθερότητα και ασφάλεια»· είναι λυπηρό που εξορίστηκε από τα θέατρά μας η επιθεώρηση!
Τέλος πάντων… παρατηρεί ο συνάδελφος ότι η «σκληρή καθημερινότητα ανασφάλειας και αβεβαιότητας», η «διαχείριση της οποίας» απασχολεί τους πολίτες, «δεν μπορεί να αντισταθμίζεται από εύλογες κινήσεις ενίσχυσης της αμυντικής αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας, οι οποίες μετατρέπονται, σε κάθε ευκαιρία, σε επικοινωνιακές κυβερνητικές φιέστες». Αντιπαραθέτει δε ο συνάδελφος το κόστος των τεσσάρων γαλλικών φρεγατών, εν όλω 4 δισ. ευρώ, στο σύνολο των εξοπλιστικών δαπανών, περιόδου 1974-2004, σύνολο 270 δισ. ευρώ, με την υπόμνηση: «όμως τέτοιος χαμός δεν θυμάμαι να έχει γίνει, όπως συμβαίνει με τον “Κίμωνα”».
Αλλά και με την πολύ σοβαρή, πιστεύω, επιφύλαξη: πώς θα διαχειριστεί, με ποια ευθύνη, «αποτελεσματικά και με διαφανή τρόπο» η σημερινή κυβέρνηση, «τα σχεδόν 30 δισ. ευρώ που έχει προγραμματίσει, χωρίς διενέργεια διεθνών διαγωνισμών, στο νέο δωδεκαετές εξοπλιστικό πρόγραμμα».
Διότι, παρατηρώ εγώ, μόνο ένας βλάκας θα άφηνε γυμνή από εξοπλισμούς τη χώρα του. Αλλά μόνο ένας ανόητος θα θεωρούσε το άπαν της άμυνας και της ασφάλειας και της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας και όλα αυτά τα ωραία και πολύτιμα για κάθε χώρα και για κάθε πολίτη της τους εξοπλισμούς και μόνο και γι’ αυτούς θα έκανε φιέστες. Προφανώς ο κ. Μητσοτάκης μελέτησε τον Γιουβενάλη, αλλά τον διάβασε ανάποδα: Αντί «άρτον και θεάματα» («panem et circenses»), διάβασε: «circenses sine pane» («θεάματα άνευ άρτου»).
Γι’ αυτόν τον «άρτο» μεταλήψεως, τη φυσική, πέραν της ένοπλης, οχύρωση του τόπου, κάποιοι ενδιαφέροντες –ομοίως και θλιβεροί– αριθμοί αύριο…
