Ο σημερινός τίτλος είναι αντιστροφή γνωμικού του Αγγλου ιστορικού, πολιτικού και συγγραφέα Τζον Εντουαρντ Ντάλμπεργκ-Ακτον, πιο γνωστού ως Λόρδου Ακτον (1834-1902), μη διακείμενου συμπαθώς προς τις τράπεζες. Εξ ου και γνωμικό του: «Το μεγάλο ζήτημα που έχει κυριαρχήσει για αιώνες και το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε αργά ή γρήγορα είναι ένα: οι λαοί εναντίον των τραπεζών». «Αμήν και πότε…» θα έλεγε, ίσως, ο Μπρεχτ, όταν έναν αιώνα μετά τη γέννηση του Ακτον, το 1932, θα βάλει στο στόμα ήρωά του («Οπερα της πεντάρας») το… περίφημο: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;».
Εβλεπα χθες στη «Συντακτών» το βασικό: «Η Μεγάλη “Ληστεία” των Καταθέσεων» που έγινε, στη ζούλα, χωρίς να ιδρώσει αυτί, μεταξύ 2021-2024, από τις τράπεζες εναντίον του λαού· εναντίον των μικροκαταθετών απόλυτης ανάγκης, βραχυπρόθεσμων, ακόμα και μίας μέρας, καταθέσεων, κάτω των χιλίων ευρώ. Που αντιπροσωπεύουν το 71% των καταθετικών λογαριασμών, από τους οποίους, μέσω συμπιεσμένων επιτοκίων (0,3%!) που αποδείχτηκαν, στην πράξη (αγοραστική αξία συν ακρίβεια), αρνητικά, «ληστεύτηκαν» 19 δισ. ευρώ.
Με γνωστές… ληστρικές «αλχημείες» των τραπεζών, τους στυλοβάτες ενός ληστρικού συστήματος «μονά-ζυγά δικά μας», όπου οι λέξεις «ανισότητα», «αδικία» και «κλοπή» είναι επιεικείς για το μέγεθος υφαρπαγής εκ συστήματος. Εξ ου και το κοινό όνομα των τραπεζών… συστημικές· μες στο σύστημα δηλαδή· αν οι ίδιες δεν είναι, ακριβώς, το σύστημα. Που αφού τις διέσωσε, το σύστημα (εξουσίας), τότε με τα μνημόνια, δημεύοντας τα ασφαλιστικά ταμεία (η μεγάλη «κλοπή») με εκτελεστικό όργανο την, υποτιθέμενη, εγγυήτρια των καταθέσεών τους Τράπεζα της Ελλάδος, με νομοθετημένο το ακαταδίωκτο! Εν συνεχεία τις «προικοδότησε» με «υποσημειωσούλες» και «αστερίσκους» καθιστώντας τες sui generis εισπρακτικούς μηχανισμούς, που βγάζουν και από μύγα ξίγκι χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα…
ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, πλην της «Συντακτών», ουδεμία άλλη χθεσινή εφημερίδα περιείχε στην πρώτη σελίδα έστω την είδηση…
