Επεσε ο γάιδαρος στο πηγάδι. Τον ανέσυραν με την τριχιά μισοπνιγμένο. Τον ακούμπησαν στο φιλιατρό. Κι εκεί ο αφελής είπε το παροιμιώδες: «Γρήγορα γρήγορα, γιατί η ουρά του στάζει και βρωμίζει το νερό!». Ετσι έμεινε η σκωπτική φράση: «Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου», όταν ο κόσμος καίγεται και κάποιοι χτενίζονται…
Σαν πολύ στο σοβαρό, παιδιά, γυρίσαμε την πλάκα με τον λογο-κόφτη στη Βουλή που, ως μέρος του κανονισμού της πλέον, ήρξατο εφαρμοζόμενος την Τετάρτη. Ομολογώ ότι ούτε το σοβαροφανές του πρωθυπουργού εννόησα, όταν συνεχάρη τον κ. Κακλαμάνη «για την εφαρμογή του περιορισμού του χρόνου για όλους τους ομιλητές. Νομίζω ότι στέλνουμε ένα πολύ θετικό μήνυμα αυτοπειθαρχίας, ειδικά στον βαθμό που αυτοί οι περιορισμοί, αφορούν και τους πολιτικούς αρχηγούς». Ούτε συμμερίζομαι αστειάκια του τύπου: «μας ξενέρωσε η Κωνσταντοπούλου», από σχόλιο δημοσιογράφου πως: «ούτε ντουντούκα πήρε για να ακουστεί, ούτε έσπασε την έδρα με τσεκούρι για να διαμαρτυρηθεί, όπως θα μπορούσε, απλά τελείωσε ο χρόνος της και αποχώρησε».
Αυτά από απόλυτο σεβασμό στο ανώτατο πολιτειακό μας όργανο, το νομοθετικό σώμα της Βουλής των Ελλήνων, που είναι η, δι’ αντιπροσώπων, εκπεφρασμένη με ελεύθερες εκλογές, βούληση του ελληνικού λαού. Η οποία σ’ αυτό το «σίχαμα» που το είπανε «λογο-κόφτη» (δεν έχω ακούσει πιο φασιστικό λογοπαίγνιο!), δέχεται, πιστεύω, το ισχυρότερο πλήγμα λογοκρισίας στη μεταπολίτευση. Και αυτό, μία από τις αναρίθμητες «μεγαλομανιακές» ιδέες του «ρεαλιστή» κ. Μητσοτάκη.
Σε μια Βουλή, που ο μονόλογος της αυτοδύναμης κυβερνώσας πλειοψηφίας την έχει οδηγήσει στην πιο απαξιωμένη σύνθεση και ποιότητα παραγόμενου νομοθετικού έργου, στον ανύπαρκτο διάλογο, τα πλεονάζοντα κενά έδρανα και την ακένωτη πλήξη, η… φλυαρία κάποιων βουλευτών ήταν το πρόβλημα! Αλλοθι της αναίδειας, ότι η πρώτη… λογοκριμένη συνεδρίαση, αντί του, συνήθους, χρόνου των 90 λεπτών, διήρκεσε μόνο… 55! Εσταξε η ουρά του γαϊδάρου! Μέρα που ’ναι σήμερα. 51 χρόνια!
