Το είπαν «κόφτη», «χρονοκόφτη» και δεν ξέρω τι άλλο, αυτό το μέτρο «τήρησης προβλεπόμενου χρόνου ομιλιών» στη Βουλή, που πρότεινε ο πρόεδρος του σώματος Νικήτας Κακλαμάνης και ψηφίστηκε «με ευρεία πλειοψηφία» όπως διάβασα· το προανήγγειλε όμως ο πρωθυπουργός και μάλιστα με τη γνωστή του αυστηρότητα, αλλά αυτό δεν το διάβασα.
Ετσι, όλη τη δόξα του μέτρου την εισέπραξε ο κ. Κακλαμάνης, στον οποίο, ως εκ τούτου, αφιερώνω και τον τίτλο του σημερινού χρονογραφήματος. Αναθυμούμενος, με αφορμή τα σχετικά «κόφτης», «χρονοκόφτης» κ.λπ., το σκωπτικό προσωνύμιο που του είχε απονείμει το ανώνυμο πλήθος, του «Ομέρ Πριόνη», όταν, ως δήμαρχος της Αθήνας ηρέσκετο να πριονίζει νεραντζιές και να τις αντικαθιστά με άλλη χλωρίδα· αν και μια φορά παραλίγο να πριονίσει μικρόν πευκώνα επί της Πατησίων, ώστε να μετατρέψει τον χώρο σε υπόγειο γκαράζ· κάτι που απεσοβήθη στο παρά πέντε.
Τον είχα τότε χαρακτηρίσει ως τον χειρότερο δήμαρχο που πέρασε από την Αθήνα μετά τον Πόλεμο τον Β΄ και από τους χειρότερους από συστάσεως πρωτευούσης το 1834 (μεγάλη νοθεία τότε· διόρισε ο Οθωνας εκλεκτό του, επειδή ο νομίμως εκλεγείς ήταν… νεαρός, παρεμπιπτόντως και δημοκρατικών φρονημάτων· απλές συμπτώσεις!). Ανήλθε του δημαρχιακού πυθμένος κατά ένα σκαλί ο κ. Κακλαμάνης, όταν τα ηνία του δήμου, κατά τη μεθεπόμενη θητεία, ανέλαβε ο κ. Μπακογιάννης. Και διηγώντας τα να κλαις… Τέλος πάντων.
Το έγραφα και προχθές, με αφορμή τον γελοίο νόμο περιφρούρησης του Αγνωστου Στρατιώτη· κάτω από το σκαλί, νόμιμος, πάνω από το σκαλί, παράνομος! Υπάρχουν νόμοι που ψηφίζονται από πλειοψηφίες, ενώ είναι βέβαιο ότι η επόμενη πλειοψηφία θα τους καταργήσει και θα επαναφέρει τη λογική τάξη. Αν ο κ. Κακλαμάνης -αν η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός, για να κυριολεκτούμε- θεωρεί ότι το κοινοβουλευτικό πρόσωπο το προσβάλλει η, ενδεχόμενη, φλυαρία κάποιων βουλευτών ή αρχηγών… συγγνώμη αλλά το μέτρο είναι για τα πανηγύρια…
