Είδα στη «Συντακτών», 14/10, το ρεπορτάζ της Βασιλικής Τζεβελέκου για ακόμα μία βλάβη (βαρέθηκα να μετράω…) του… διάσημου, λόγω βλαβών, ανελκυστήρα στην Ακρόπολη που όλο και μου θυμίζει περισσότερο Γιοφύρι της Αρτας που ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν. «Ατομική ευθύνη και στην Ακρόπολη;» τιτλοφορείται, με ερωτηματικό, το ρεπορτάζ. Ενα ερωτηματικό που, προσωπικά, το ερμήνευσα ότι: Ρε σεις, ακόμα κι εκεί, στην ιερή Ακρόπολη, τον φάρο της Ιστορίας μας και του Πολιτισμού μας, ακόμα κι εκεί δεν παραδέχεστε ότι μπορεί να κάνατε και λάθος και το γυρίζετε πάλι και ξανά στο τροπάριο της ατομικής ευθύνης;
Διότι πράγματι, αυτόν τον λόγο επικαλείται η «επίσημη» ανακοίνωση: ότι, ενώ ο εν λόγω «ανελκυστήρας πλαγιάς έχει κατασκευαστεί με ειδικές προδιαγραφές για την εξυπηρέτηση αμαξιδίων ατόμων με αναπηρία και γενικώς (…) ατόμων με ιδιαίτερα κινητικά προβλήματα. Ωστόσο χρησιμοποιείται ΕΝΤΑΤΙΚΑ από επισκέπτες που ΔΗΛΩΝΟΥΝ δυσκολία στην ανάβαση με αποτέλεσμα η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ χρήση του ανελκυστήρα…» κ.λπ. κ.λπ. (δικά μου τα κεφαλαία, με ό,τι πασιφανές, πιστεύω, δηλώνουν επίρρημα, ρήμα και επίθετο!)
Ερχομαι λοιπόν και ερωτώ (όπως έλεγαν οι παλιοί δικολάβοι…): Προς τι το ερωτηματικό του τίτλου; Κατηγορηματικά: Ναι, ακόμα και στην Ακρόπολη ατομική η ευθύνη· χωρίς ερωτηματικό. Δική μας να μην είναι η ευθύνη, να φύγει από πάνω μας και όποιου άλλου κερατά θέλει ας είναι. Γι’ αυτό έβαλα και τίτλο το «ασανσέρ ευθυνών». Αυτή ακριβώς είναι η… επιτομή υπευθυνότητας της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Πλήρης ανευθυνότης· εξ ορισμού και από χέρι ασυδοσία· από τα Τέμπη μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ (και τους οπεκεπέδες, που άλλα λένε, άλλα έκαναν και άλλα μολογάνε· παράγινε, νομίζω, αυτή η μασκαράτα) μέχρι τα πρέντατορ και τα νοβάρτις.
Αν ήταν να βρεθούν συνώνυμα της μητσοτακικής υπευθυνότητας, σε μία ίσως γλωσσική υπέρβαση, αυτά που θα ταίριαζαν περισσότερο είναι: αποποίηση, μετάθεση, μεταβίβαση, μετακύλιση ευθυνών, με προσφιλή αντωνυμία τον αόριστο… άλλον· άλλοι ευθύνονται…
