Πρώτο σύκο του καλοκαιριού

Καλωσορίσαμε λοιπόν και καλώς σας βρίσκουμε πρώτη μέρα του φθινόπωρου με ένα σύκο πρωινό, δροσερό, ξεφλουδισμένο, σερβιρισμένο από χέρι σε χέρι φιλικό, σε λευκό πιατάκι πορσελάνης και με χαρτοπετσέτα, με πέρασμα πάνω από τον φράχτη, από τον ένοικο στον διερχόμενο. Ηταν το πρώτο του καλοκαιριού, περί τα μέσα Αυγούστου…

Αυτό είναι το σύκο και αυτό θα πει σύκο: μόλις κομμένο από τη συκιά, με την πρωινή δροσιά του, ξεφλουδισμένο και με την κόλλα στα δάχτυλα, ανοιχτό στα δύο, από κοτσάνι, λαιμό, μέχρι μελωμένο πάτο. Το παράδοξο με μένα, που μεγάλωσα σε μανάβικο, οικογενειακό, είναι ότι ουδέποτε ψώνισα σύκο από τελάρο σε μανάβικα είτε σε λαϊκές· ευαίσθητο είδος για να το διαλέγεις με το χέρι χωρίς να ανεβάσεις την πίεση του μανάβη χαλώντας του τη μόστρα! Οσα σύκα λιμπίζομαι και τρώω, ελάχιστα, είναι αυτά… της πρωινής δροσιάς, μόλις κομμένα από τη συκιά, ξεφλουδισμένα, γυμνά, με τα δάχτυλα να κολλάνε, ανοιχτά στα δύο, από λαιμό μέχρι μελωμένο πάτο…

Μπορεί οι περιγραφές να έχουν απόηχο σεξουαλικό. Δεν είναι όμως επινόηση του χρονογράφου. Σύκο και σεξουαλικές του μεταφορές ή συνάψεις ισχύουν από αιώνες αιώνων. Με ιδιαίτερη θέση σε όλες τις γνωστές θρησκείες, σύκα και συκιά ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένα με τη σεξουαλικότητα, ιδίως θηλυκή, και τη γονιμότητα, σε θεές και θνητές.

Από τη βαβυλωνιακή θεότητα Ιστάρ, αρχέγονη μητέρα στο κέντρο της Γης με μορφή συκιάς. Μέχρι την Εύα, τον απαγορευμένο καρπό (κάποιοι πιθανολογούν το… σύκο της γνώσης) και τα αιδήμονα φύλλα συκής. Τις κατάρες του Χριστού στην άκαρπη συκιά. Τον Βούδα, που φωτίστηκε διαλογιζόμενος κάτω από συκιά 49 μέρες. Το Κοράνι, στη σούρα (κεφάλαιο) 95, επιγραφόμενο «το Σύκο» (αλ – Τιν) καθώς ξεκινά με τον όρκο «Στο όνομα του σύκου και της ελιάς…». «Σύκο», άλλωστε, ονόμαζαν οι αρχαίοι (μας) το γυναικείο αιδοίο, από όπου, ως γνωστόν, αναπηδά η ζωή…