Μάλιστα. Δεν του έφτανε του πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) Γιάννη Χατζηγεωργίου που κάλεσε την αστυνομία και «αμπάρωσε» την Αίθουσα Υποψηφίων Διδακτόρων της Αρχιτεκτονικής Σχολής, υπερθεματίζων διέταξε και τη μεταφορά εκτός αιθούσης των θρανίων («Παρασκήνιο», «Συντακτών», 13/3). Στην εκδήλωση της περασμένης Παρασκευής, 9/9, «Ημέρα Δράσης για την Ελευθερία της Εκφρασης στα Πανεπιστήμια» στο κεντρικό κτίριο του ΕΜΠ, που πιθανότατα προκάλεσε την «μήνι» του πρύτανη, όσο και στην καθαυτό συμπεριφορά του, αναφέρθηκαν δεόντως, από τις σελίδες της «Συντακτών», τόσο ο και μετέχων στην εκδήλωση, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ Τάσης Παπαϊωάννου (χθες) όσο και ο απόφοιτος του ΕΜΠ Ολύμπιος Δαφέρμος (προηγούμενο φύλλο).
Προσωπικά, επειδή μου φάνηκε… ανορθόδοξο, μες στις εν γένει… ανορθογραφίες της Παιδείας μας από τη σημερινή κυβέρνηση, πρύτανης να… αποβάλλει θρανία από αίθουσα διδασκαλίας, είπα να πιαστώ με τα θρανία, αναφωνών κι εγώ ως ο Βορίδης για τον «Guardian» και τους μετανάστες, που «δεν τον ενδιαφέρουν αυτά που λένε οι αριστερές εφημερίδες», ότι δεν με ενδιαφέρουν όσα υποστηρίζει ο κ. Χατζηγεωργίου· αλλά τα θρανία σε τι του έφταιξαν!
Το θρανίο, διαβάζω, κατάγεται από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα dher- (= φέρω, στηρίζω, συγκρατώ). Επιπλο που χρησιμοποιείται στα σχολεία για να κάθονται οι μαθητές στην ώρα του μαθήματος, με χώρο γραψίματος συνήθως επικλινή, και ενιαίο ή ξεχωριστό κάθισμα. Αρχαία ονομασία θρανίον· υποκοριστικό του θράνος, από το ρήμα θράω = καθίζω, μικρός πάγκος, αλλά και υποπόδιο έπιπλο, επίσης σκαμνί που πατάνε (τελευταία φορά στη ζωή τους) οι απαγχονιζόμενοι (Αριστοφάνης, «Βάτραχοι»). Πιο… ανατομικά, στον Ιπποκράτη: άφοδος, απόπατος.
Ο δε… συγγενής θράνος είναι το μεγάλο κάθισμα, ο θρόνος. Αλλά και σανίδα βυρσοδεψών επεξεργασίας δέρματος και έδρα και η ανώτατη σειρά, η τρίτη, των κουπιών στην τριήρη, ο πάγκος των θρανιτών: ερέτες, κωπηλάτες. Ετερος ρηματικός τύπος, συγγενής και αυτός (τελικά στη γλώσσα όλα συγγενεύουν!), το θρανόω-ώ, συντρίβω, τσακίζω. Διαλέγουμε και παίρνουμε…
