Σαν πουκάμισα αλλάζει λέξεις η κυβέρνηση στο επίμαχο ζήτημα. Με ταχύτητα δε όμοια με αυτήν που αλλάζουν τραπουλόχαρτα οι παπατζήδες. Ομως, φοβάμαι, όχι με ίδια επιδεξιότητα. Αλλωστε, η επιδεξιότητα απαιτεί ανάλογη εμπειρία, την οποία, καταφανώς πλέον, αποδεικνύεται ότι δεν διαθέτει. Είμαστε, αλίμονο, άπαντες, ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων, θέλοντας και μη, θύματα ερασιτεχνών που παριστάνουν τους ειδικευμένους επαΐοντες.
Αλλάζουν λέξεις ή μετονομάζουν λέξεις, ανάλογα με την περίπτωση και την περίσταση. Μόνη λέξη που την είχαν στην αρχή ψωμοτύρι στο συνθηματολογικό τους βεστιάριο και τώρα την αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι είναι η αραχνιασμένη πια κανονικότητα, στην οποία, υποτίθεται, θα επανέφεραν τη χώρα, αλλά, ατυχώς, ξέχασαν τη λέξη, χάσανε και την κανονικότητα, με όλα της τα παρακολουθήματα· άλλη μία λέξη που κάποτε χρησιμοποίησε, άστοχα, ο πρωθυπουργός. Και τι να πρωτοθυμηθείς!
Τώρα, έβγαλαν από το βεστιάριο και πάνε να μας φορέσουν τη λέξη παραπλάνηση. Επαυξημένη μάλιστα από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο: «τεράστια παραπλάνηση της κοινής γνώμης από την αντιπολίτευση». Και αναλυτικότερα: «… ξεκάθαρο σχέδιο παραπλάνησης […], γιατί τη νοιάζει να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από ένα τραγικό δυστύχημα, εργαλειοποιεί [σημ. άλλη μία λέξη του καθημερινού τους μενού, προδόρπιο ή επιδόρπιο] τον πόνο των συγγενών και […] προσπαθεί να βρει πολιτικό σωσίβιο».
Τοποθετήθηκε, μάλιστα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, προφανώς ερωτώμενος, και σε δήλωση του κ. Βορίδη σχετική με την κ. Καρυστιανού, πως «…ούτε ο κ. Βορίδης αμφισβήτησε το γεγονός ότι είναι απόλυτος ο σεβασμός σε μια μάνα η οποία έχει χάσει το παιδί της». Σεβασμός, πιστεύω, είναι η αλήθεια και μόνο η αλήθεια. Ο,τι άλλο, είναι παραπειστικό και… παραπλανητικό. Και μια αλήθεια, κρίσιμη, που ουδείς αμφισβητεί, είναι το μπάζωμα, το οποίο, επίσης αδιαμφισβήτητα, διατάχθηκε άνωθεν. Και το μπάζωμα που, αναμφιβόλως, εξάλειψε πειστήρια, έγινε με εργαλεία. Αλλά αυτά τα εργαλεία δεν σχετίζονται με την εργαλειοποίηση και την παραπλάνηση…
