Πρωτοχρονιά του 1957 θα ευχηθεί από τη φυλακή ο κομμουνιστής λαϊκός ποιητής Φώτης Αγγουλές: «Χρόνε καινούργιε, φέρε μας μαζί σου την Ειρήνη./ Φέρε στην Κόλαση ένα φως, στην έρημο μια κρήνη./ Φέρε της γονιμότητας το σπόρο μέσ’ στη μήτρα/ της γης, που οι σπόροι καίγουνται χωρίς να βγάλουν φύτρα./ Κοίτα, στον πόλεμο η ζωή κάψαλο μαύρο εγίνη,/ κι άλλο από σένα δεν ζητά, παρά μονάχα Ειρήνη…». Ετσι ξεκινάει, πίσω από τα κάγκελα, το ποίημά του «Πρωτοχρονιά 1957». Ευχή στον καινούργιο χρόνο να φέρει Ειρήνη, με κεφαλαίο το έψιλον!
Θυμήθηκα το ποίημα από τότε, δεκαετία του ’60, που απαγγέλλαμε ποιήματα για την ειρήνη σε εκδηλώσεις αντιπολεμικές, όπως οι πολυάνθρωπες Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης. Μέσα από ένα κίνημα φιλειρηνικό, που αναπτύχθηκε γύρω από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, εξαπλώθηκε γρήγορα σε Αμερική και Ευρώπη, έφτασε και στη χώρα μας, μέσω του Συνδέσμου για Ειρήνη και Αφοπλισμό «Μπέρτραντ Ράσελ», με τη «σφραγίδα» του φερώνυμου μεγάλου μαθηματικού, φιλοσόφου, νομπελίστα, αγωνιστή της ειρήνης κιόλας από τον… Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο!
Προηγήθηκε βέβαια στα καθ’ ημάς Ελληνική Επιτροπή για Διεθνή Υφεση και Αφοπλισμό (ΕΕΔΥΑ), 1955, που θα εκδώσει, 1958, το σημαντικό περιοδικό «Δρόμοι της Ειρήνης». Ενώ το 1951, οι Ελληνες ειρηνιστές είχαν το πρώτο θύμα, τον στρατιώτη, 23 ετών, Νίκο Νικηφορίδη, που δολοφονήθηκε… επισήμως, με δικαστική απόφαση που… εκτελέστηκε στο Επταπύργιο Θεσσαλονίκης με μόνη κατηγορία αποδεδειγμένη ότι συγκέντρωνε υπογραφές για την ειρήνη· το «τυλίξανε» το παλικάρι με ένα ραδιόφωνο που το… μεταγλώττισαν σε… ασύρματο.
Τα σκέφτομαι όλα αυτά τώρα που μαίνονται ένα σωρό πόλεμοι και ένα κίνημα ειρήνης διεκδικητικό, όπως τότε, αποφασισμένο, όπως τότε, δεν λέει να φανεί. Θαρρείς και κάποιες άθλιες, απάνθρωπες «μοίρες» μάς καταράστηκαν να συνυπάρχουμε με πολέμους, όπως συνυπάρχουμε, φέρ’ ειπείν, με επιδημίες όπως ο Covid! Τι άλλο επομένως να ευχηθεί κανείς με τον καινούργιο χρόνο; Επί Γης Ειρήνη!
-320x213.jpg)
