Και λίγη για Πρωτοχρονιά…

Το Σαββατόβραδο –επειδή πήρα κάποια κιλά, έρχονταν και γιορτές– είπα να την περάσω λιτά: φρούτα μόνο, τέρμα και τελείωσε! Απόφαση αμετάκλητη. Ελα, ντε. Βλέποντας, αργά, παλιά ελληνική ταινία, μετά τα φρούτα, θυμήθηκα ότι έχω στην κουζίνα μελομακάρονα από τον φούρνο της γειτονιάς, που δεν τα είχα ακόμα δοκιμάσει. Δοκίμασα τρία-τέσσερα. Μετά, η όρεξη τραβούσε αρμυρό. Θυμήθηκα κάτι αρμυρούτσικα παξιμαδάκια… πάνε και τα κιλά, πάνε κι οι γιορτές…

Ομως ηρέμησα. Μπόρα βουλιμική ήταν, πέρασε… Συνέχισα να βλέπω το φιλμ. Το μεσημέρι είχα πάει να δω τους εγγονούς μου. Μέχρι πέρσι, τους έκανα δώρα τέτοια εποχή. Φέτος… μίκρυνα και οι όροι αντεστράφησαν: έκαναν δώρα οι εγγονοί στον παππού: ένα παντελόνι φόρμας κι ένα παντελόνι cargo· αδυναμία μου, με βολεύουν οι πολλές τσέπες. Μου έδωσε έναν σάκο η νύφη μου, έβαλα μέσα τα δώρα και τα έφερα σπίτι…

Στο φιλμ, σε κάποια σκηνή, ο Γιάννης Βογιατζής [ζει, καλά να είναι, στα 98 του!] φλερτάρει μια κυρία, που επειδή λατρεύει τις σοκολάτες, πάει στο ραντεβού με τις τσέπες γεμάτες σοκολάτες και ταΐζει την κυρία κομματάκια σοκολάτας με ανάλογες προσδοκίες… Θυμάμαι ξαφνικά ότι, φεύγοντας από το σπίτι των εγγονών μου, η νύφη μου έχωσε στον σάκο με τα δώρα -«Είναι φρούτου και δεν αρέσει στα παιδιά…»- μια σοκολάτα! Της είπα: «Τώρα, με πρόκοψες! Ετσι και την ανοίξω για ένα κομμάτι… πάει η σοκολάτα!». Γέλασε, γιατί, νομίζω, όλοι το ίδιο κάνουμε με τις σοκολάτες. Λέμε: «Ας κόψω ένα τετραγωνάκι…» και μετά τρώμε όλη τη… γειτονιά. «Δεν δοκιμάζεις ένα τετραγωνάκι;..», είπα μέσα μου… Την υπόλοιπη παραλίγο να τη φάω με το χαρτί!

Τώρα λοιπόν, με τις γιορτές και τις, έως έναν βαθμό επιτρεπόμενες, υπερβολές τους, καλά είναι και τα γλυκίσματα και υγεία και όρεξη να ’χουμε. Αλλά αν περισσέψει και λίγη σοκολάτα και για την Πρωτοχρονιά, κακό δεν κάνει, νομίζω…