Μικρή χειμωνιάτικη απόδραση με λιακάδα στη Ραφήνα. Χρόνο είχα, κέφι είχα προπαντός. Δεν είναι και ιστορική απόφαση μια βόλτα, για λίγες ώρες, στη Ραφήνα. Δεν είναι ο δρόμος Ιωαννίνων–Κακαβιάς, που πέρασαν 25 χρόνια έως ότου «ωριμάσει» και, προχθές, έπεσαν επιτέλους οι υπογραφές, για να παραδοθεί στην κυκλοφορία (μη μεμψιμοιρούμε…) σε τεσσεράμισι χρόνια.
Πέτυχα, μάλιστα, το υπεραστικό στο Νομισματοκοπείο, καθώς ξεκινούσε, έκανα νόημα στον οδηγό και σταμάτησε· ήταν 12:20. Είχα να πάω στη Ραφήνα από το 2021· όταν σκορπίσαμε στη θάλασσα της Τήνου την τέφρα του αγαπημένου φίλου, οικογενειακώς, Γιώργου Γαβριηλίδη, μπροστά στο σπίτι του, στην Καππαριά της Καρδιανής· σαράντα χρόνια στην Τήνο είχανε κλείσει!
Πολύ ωραία η Ραφήνα. Πάντα μ’ άρεσε. Αν και πάντα αποστρέφω το βλέμμα από το πλήθος των πολυκατοικιών τής απέναντι από το λιμάνι υπερυψωμένης ακτής· μας έφαγε η (προνομιούχος!) θέα προς Ευβοϊκό, ειδικώς και γενικώς κάθε θέα… Και τώρα κάποιοι (οι γνωστοί), με προσχήματα… περιβαλλοντικής προστασίας, αντιδρούν που… τόλμησε, πρώτη φορά νομίζω στην ιστορία της μεταπολεμικής «ανάπτυξης», το ΣτΕ να αποφασίσει περιορισμό ύψους της… «ανάπτυξης», έστω σε όρια υποφερτά!
Περπάτησα στο λιμάνι. Τράβηξα μια-δυο φωτογραφίες· από συνήθεια· η ευκολία του κινητού· μετά, τις ψάχνεις και δεν τις βρίσκεις! Είδα στο σταθμαρχείο τα δρομολόγια επιστροφής. Γύρισα στην παραλία. Αδεια τα πιο πολλά μαγαζιά. Διάλεξα ένα που μου άρεσε, πλάι σε ψαράδικο. Νομίζω δύο ψαράδικα, παραδοσιακά, διατηρούνται ακόμα στην παραλία της Ραφήνας, μόνο σημείο που παραμένει περίπου ίδιο, σαράντα χρόνια· κάτι κουτουκάκια, στις απάνω γειτονιές, αμφιβάλλω αν τα έχουν ακούσει οι σημερινοί…
Πρόθυμος, ευγενικός ο σερβιτόρος. Δεν ρώτησα, αλλά μάλλον και αυτό το μαγαζί –στα πολλά!– το κρατάνε Αλβανοί· ραχοκοκαλιά πλέον της εν Ελλάδι μεσαίας τάξης· κι άντε να τα εξηγείς αυτά στη… Λατινοπούλου, στον άλλο… Κυριάκο και στους λοιπούς εκείθεν της άλλης Δεξιάς… Παράγγειλα ούζο με μεζέ· εξαιρετικός!
