Χωρίς την καθημερινή συνήθεια να ανηφορίζω στον Υμηττό μέσω Πανεπιστημιούπολης, μπορεί και να μη μάθαινα –ή να μάθαινα πολύ καιρό μετά– τον θάνατο αγαπητού φίλου από τα παλιά, του Γιώργου Στουρνάρα, υδρογεωλόγου, ομότιμου καθηγητή Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στον περίβολο του οποίου είδα χθες, τυχαία, το κηδειόσημο…
Είχαμε χαθεί με τον Γιώργο μες στην τριβή του χρόνου και τις αλλαγές των καιρών και των τρόπων, καθώς ένα ένα πέφτανε τα φύλλα από το δέντρο εκείνης της τρελής παρέας των ζαλουμπιστών, με πρωθιερέα τον εκδότη Στρατή Φιλιππότη, στο σκαλοπάτι των δύο αιώνων, 1991-92 με 2005-06, μια γεμάτη δεκαπενταετία, με ξεφαντώματα τα απομεσήμερα της Πέμπτης σε ώρες κοινής… ανησυχίας. Και στα μεγάλα γλέντια βγάζανε το κέφι στο πεζοδρόμιο, με τα διερχόμενα αμάξια να κορνάρουν επαναληπτικά: «Μπράβο παιδιά! Πάντα τέτοια!»· «παιδιά» βέβαια, κατά συνείδηση, διότι η παρέα δεν δεχόταν ληξίαρχους! Δεχόταν μόνο τραγουδιστές και μάλιστα φάλτσους που τραγουδούσαν και βγάζαν τα σωθικά τους διασκευάζοντας κατά το δοκούν τη «Ζαλούμπα» του Ζαμπέτα· εξ ου και ζαλουμπιστές!
Τους πρόφτασα στη «Νεάπολη», Καλλιδρομίου και Ζωοδόχου Πηγής. Μεσουράνησαν για χρόνια στα «Μετέωρα» του Στέλιου, Χαρ. Τρικούπη και Αραχώβης, μετέωροι και μετεωρίτες, ο κακός χαμός… Εξέπνευσαν διακριτικά, περίπου εξόριστοι, στις «Αλπεις» της πλατείας (όνομα και πράμα!)… Κλαυθμώνος. Λίγοι πια ζούμε από τότε, κι αυτοί σε κάποιο… σκορποχώρι, να μνημονεύουμε τους πολλούς που έφυγαν.
Με τον Γιώργο είχαμε δύο επιπλέον δεσμούς: πρώτον, ήταν συνάδελφος, επί χούντας, στην ίδια τεχνική εταιρεία με τη γυναίκα μου· ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, γεωλόγος ο Γιώργος, βοηθός τοπογράφος η Χριστίνα. Δεύτερον, αποφοιτήσαμε από το ίδιο Γυμνάσιο· δυο τάξεις μικρότερος ο Γιώργος. Με μεγάλη συγκίνηση διάβασα κάπου χθες πως η τελευταία επιστημονική υποθήκη του (συνέντευξη στον δημοτικό 9,84, τον Ιούνιο) ήταν εναντίον των ανεμογεννητριών! Με τεκμηριωμένο αιτιολογικό ότι τα αιολικά πάρκα φρενάρουν τις βροχοπτώσεις! Αλλιώς δεν θα ήταν ζαλουμπιστής!..
