Να τος πάλι ο Αριστοτέλης, μετά τα χθεσινά δικά του περί δικαίου, ίσων και ανίσων, από τα «Πολιτικά» του, στο χρονογράφημά μου «Υπερτερεί η ανισότητα». Υποστήριζε ο Σταγειρίτης φιλόσοφος ότι δεν υπάρχει ένα δίκαιο, υπάρχουν τουλάχιστον δύο: το ολιγαρχικό και το δημοκρατικό. Εξαρτάται λοιπόν από ποια σκοπιά εξετάζεται το δίκαιο. Διότι –φέρνει παράδειγμα ο Αριστοτέλης– δίκαιο μπορεί να θεωρηθεί το ίσο, που είναι· όχι όμως για όλους, αλλά για τους ίσους. Οπως, από την άλλη, δίκαιο μπορεί να θεωρηθεί το άνισο, που είναι· όμως όχι για όλους, αλλά για τους άνισους.
Στη χθεσινή «Συντακτών», στο ρεπορτάζ της Εύας Παπαδοπούλου «Η “Δηκεοσήνι” κοιμάται τρία χρόνια τον ύπνο του αδίκου», που αναφέρεται στη χρονίζουσα στους «διαδρόμους» της Δικαιοσύνης υπόθεση του φόνου του 18χρονου Ρομά Νίκου Σαμπάνη από αστυνομικούς στο Πέραμα, Οκτώβριο 2021, οι δύο συνήγοροι της οικογένειας του θύματος Θανάσης Καμπαγιάννης και Βούλα Δημητριάδου, σε υπόμνημά τους προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου (υπόψη ότι ουδείς εκ των ενόχων αστυνομικών προφυλακίστηκε), όπου ζητούν εκδίκαση της υπόθεσης κατ’ απόλυτη προτεραιότητα, τονίζουν… αριστοτελικά: «Φαίνεται πως η “επιτάχυνση της δικαιοσύνης”, για την οποία ομνύει ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης, εξαρτάται από το ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα».
Στον παραπάνω συλλογισμό του ο Αριστοτέλης παρατηρεί ακριβώς αυτό: αν παραβλέψεις (αφαιρέσεις κατά τον Αριστοτέλη) το κρίσιμο υποκείμενο «ποιος είναι ποιος» («τὸ οἷς», δοτική πληθυντικού), τότε, όσοι το κάνουν βγάζουν λάθος συμπεράσματα («κρίνουσι κακῶς»).
Στο αγρόκτημα του κυρίου Τζόουνς (στη «Φάρμα των Ζώων» του Τζορτζ Οργουελ) τα ζώα, με πρωτοπόρους τα γουρούνια και αρχηγό τον Ναπολέοντα, επαναστατούν. Απωθούν τους ανθρώπους. Αλλά γλυκαίνονται από το μέλι της εξουσίας. Ακολουθεί νέα τυραννία… Οπότε το επαναστατικό σύνθημα «Ισότητα για όλα τα ζώα» αντικαθίσταται από το… μετεπαναστατικό: «Ολα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα»…
