Ο Μπρούνο και ο Βρούτος

Διάλειμμα αναψυχής στα όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στους καιρούς μας. Μικρή κοντυλιά τερπνή ανάμεσα στα θλιβερά, όπως μας συμβουλεύει ο Σολωμός. Αντιγραφή από ημερολόγιο: «2/10/24, αργά το βράδυ… Συνάντησα το πρωί στον περίπατο, πρώτη φορά, συμπαθή τύπο, με σκύλο, φτυστός ο Μπρούνο της Μαρίας, που και με πλησίασε. Φαντάστηκα πως ο άνθρωπος κάποια σχέση είχε με τη Μαρία· ίσως άντρας της ή κάποιος από την οικογένεια. Υπέθεσα ότι κάποιο κώλυμα είχε η Μαρία και ο τύπος έβγαλε βόλτα τον Μπρούνο.

»“Ο Μπρούνο είναι;” ρώτησα, βέβαιος για την επιβεβαίωση. “Οχι, αυτός είναι ο Βρούτος!” απάντησε με ατσαλάκωτη αυτοπεποίθηση, που απεδείχθη ακλόνητη, μάλιστα μετά γνώσεως… Διότι συνέχισε: “Ο Μπρούνο (που κατάλαβα ότι ήξερε τον Μπρούνο) είναι ιχνηλάτης (υπέθεσα, κυνηγόσκυλο!) ελβετικός. Ο Βρούτος είναι ιχνηλάτης ελληνικός”, υπογράμμιση εδώ· άρα… καλύτερος, υπέθεσα ότι εννοούσε. “Ο Μπρούνο, ο ελβετικός”, συνέχισε, “είναι ψηλότερος, με πιο μεγάλα αυτιά. Ο Βρούτος είναι πιο κοντός, με πιο μικρά αυτιά!”.

»Κατά τα άλλα, στα μάτια μου, του ανίδεου, ο Μπρούνο και ο Βρούτος ήταν σαν δυο σταγόνες νερό· η μία, από σταγονόμετρο με κάπως φαρδύτερη οπή! Δεν αναφέρθηκε ο άνθρωπος σε χαρίσματα του ενός ιχνηλάτη και μειονεκτήματα του άλλου. Πρέπει όμως από… κυνισμό (γνώσεις περί των σκυλιών!) να ήταν αυθεντία!

»Δεκαεφτά χρόνια είχαμε τον Μαντ στο σπίτι, μέλος της οικογένειας, εννιά χρόνια ζει η Μάντυ στο σπίτι των παιδιών μου, που τη λατρεύω και μου το ανταποδίδει στο πολλαπλάσιο· ιδίως στο Πήλιο… Τέτοια γνώση για σκυλιά, ομολογώ, δεν απέκτησα ούτε σε υποψία! Τους παραδέχομαι κάτι τέτοιους εξπέρ. Ομως εγώ δεν θα το έκανα. Μου φέρνει κάτι προς υπεροψία, λίγο σνομπάρισμα προς τον άλλο, που δεν ξέρει και σε υποχρεώνει να απαντάς σε ερωτήσεις αφελείς!

»Παρακάτω, από κάποια απόσταση, είδα τη Μαρία με τον Μπρούνο. Ούτω επείσθην ότι επρόκειτο περί σκύλων διαφορετικών»…