Προσκλητήριο απόντων

Καλή εκδήλωση είναι, πιστεύω, αυτή που, μόλις τελειώσει, σκέφτεσαι: θα ήταν κρίμα να την είχα χάσει! Ετσι ένιωσα, αργά το βράδυ της Τετάρτης, στο Κηποθέατρο της Νίκαιας. Οπου η ομάδα «Φυσάει Κόντρα στη Νίκαια», στο 5ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ της… φιλοξένησε, απόντα/παρόντα, τον Περικλή Κοροβέση, σε μιαν εκδήλωση φόρου τιμής, μεστή συγκινήσεων και αισθητικής απόλαυσης, που, είμαι βέβαιος, θα την προσυπέγραφε και ο τιμώμενος, με το γνωστό του γενναιόδωρο: «Μπράβο, παιδιά! Κάτι τέτοιο θέλω να κάνετε και για μένα, όταν έρθει εκείνη η ώρα!..». Σκεφτόμουν, με θλίψη, πως η Αριστερά, για να βγάλει κάτι καλό, πρέπει πρώτα να σπάσει σε χίλια κομμάτια…

Βέβαια, Κοροβέσης και Αντιφασισμός είναι προτάσεις ταυτόσημες· δεν πάει το ένα χωρίς το άλλο, κάτι λείπει. Και όταν λέω «προτάσεις», εννοώ, ακριβώς, προτάσεις: Και ο Περικλής είναι μία πρόταση έρευνας, διαρκής (σωστά, επομένως, ξεκίνησε η έκδοση των Απάντων του· τυπική αφορμή για την εκδήλωση στην Κοκκινιά). Και ο Αντιφασισμός είναι μία πρόταση πάλης στο διηνεκές· τουλάχιστον όσο υπάρχουν ανάμεσά μας παντοειδείς φασίστες.

«Δεν υπάρχει κελί που να μην τρυπιέται. Δεν υπάρχει φυλακή που δεν μπορείς να δραπετεύσεις. Δεν υπάρχει σκλαβιά που να εμποδίζει την ελευθερία σου. Ολα είναι στο κεφάλι σου. Σπάσ’ το και πέτα. Ο ουρανός είναι απέραντος. Υπάρχει μια γωνιά που σε περιμένει. Βρες την», γράφει ο Περικλής στην «Απόδραση».

Θυμάμαι, όσους ακόμα βαστάει η μνήμη, απόντες σήμερα συντρόφους, παιδιά τότε, από εκείνο το φθινόπωρο του ’67, στου Αβέρωφ: Περικλής Κοροβέσης, Φίλιππας Βλάχος, Κώστας Βρεττάκος, Γιώργος Γλυνός, Δάντης Χρυσικός, Γιώργος Κουπαρούσος, Αντρέας Δάνος, Ανέστος Σοβατζόγλου, Αντώνης Σωτηράκος, Γιάννης Λελούδας, Τάκης Δραγουμάνος…

Φίλη αγαπητή, που έχει καλό συνήθειο να με καλημερίζει ψηφιακά με ποιητές μας, χθες, ξημερώματα (σύμπτωση!), με ξεπροβόδισε με Τάσο Λειβαδίτη: «Φθινόπωρο ήσυχο, αφηρημένο/ τα φύλλα θα ’λεγες πέφτουν/ από μιαν άλλη ζωή και/ μόνο τα χρυσάνθεμα επιμένουν,/ σαν τις πλάνες μας…».